พราะรู้ถึงต้องทำให้คุณออกไปยังไงล่ะ” เธอพูดขณะชี้นิ้วไปยังประตู “เชิญค่ะ!”“นี่เธอ…….” เหอเหมียวมองเธอด้วยความโกรธ ที่นี่เป็นบริษัทจิ่ง ถ้าหากมีความขัดแย้งหรือทะเลาะกันขึ้นมา เหอเหมียวรู้ดีว่าเธอคงจะเสียเปรียบแน่ ๆ และคงมีน้อยคนที่จะยอมช่วยเหลือเธออีกด้วยเหอเหมียวกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินออกไป แต่ไม่ช้าก็ต้องถอยหลังกลับมาและรีบหาที่ซ่อนตัว โดยไปหลบอยู่ด้านหลังอันโหรวอย่างรวดเร็วอันโหรวหันหน้าไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะมองเห็นเหลียวเว่ยที่กำลังเดินเข้ามา หนำซ้ำยังกำลังเดินตรงมาทางเธออีกด้วยไม่ได้เจอหลายปี ดูเธอโตเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากขึ้น ร่างกายก็เผยให้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้กระโปรงรัดรูปสีแดงที่สวมใส่เผยให้เห็นรูปร่างที่เรียวยาว ทั้งยังสวมผ้าคลุมไหล่มาอีก ทรงผมดูหยิกเล็กน้อย การแต่งหน้าก็ดูละเอียดอ่อน แต่เธอกลับปรากฏตัวด้วยใบหน้าที่ไม่ได้มีรอยยิ้มสดใสเลยสักนิด มีแต่ความน่ากลัวและรอยยิ้มจาง ๆ ที่ค่อนข้างเจ้าเล่ห์“เหอเหมียวออกมาซะ!” เท้าของเหลียวเว่ยหยุดลงตรงหน้าของอันโหรว“ช่วยฉันด้วยเถอะ!” เหอเหมียวกระซิบอยู่ข้างหลังของอันโหรวอันโหรวไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสองคนนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอได้ จากนั้นเธอจึงขยับตัวออกไปและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบว่า “ไม่ว่าพวกคุณจะมีเรื่องอะไร แต่ที่นี่เป็นสตูดิโอถ่ายภาพ ช่วยออกไปพูดคุยกันข้างนอกด้วย”“ฉันไม่ไป!” เหอเหมียวเหลือบ
