มองเหลียวเว่ยพลางเอ่ยเสียงดัง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แต่ก่อนโอวหยางลี่มักจะปกป้องเธอเสมอ แต่ตอนนี้ไม่มีเขาคอยคุ้มครองแล้ว แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่อยากถูกจัดการด้วยน้ำมือของเหลียวเว่ยหรอก เธอไม่อยากจะถูกคนคนนี้เชือดทิ้งเหลียวเว่ยเหลือบสายตามองอันโหรว ก่อนจะคิดรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันเหมือนกับว่า…..แต่ด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง มองยังไงก็ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น เพียงแต่ยังไงซะวันนี้เธอก็ไม่ได้มาหาคนอื่น เธอมาหาคนคนหนึ่งที่เธอต้องจัดการให้ได้“เหอเหมียว เธอครอบครองสามีของฉันอยู่ตั้งนาน คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ” เหลียวเว่ยเค้นเสียงออกมาดัง ๆ ใบหน้าสวยยังคงสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นว่า “พูดตามตรงถ้าออกมา ฉันจะปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ก็ได้”เมื่อใดที่เหลียวเว่ยจับจ้องชีวิตหรือใครก็ตาม ถ้าหากเธอต้องการ ทำไมเธอจะทำไม่ได้?“นั่นเป็นเพราะว่าเธอมันไร้น้ำยายังไงล่ะ พี่ชายโอวหยางชอบฉันจริง ๆ และฉันเองก็ชอบเขาด้วย เธอมีสิทธิ์ก็เพราะว่ายังไม่ได้หย่ากับเขาเท่านั้นแหละ!” เธอกล้าพูดจาแบบนี้เพราะเธอคิดว่าที่นี่มีคนอยู่เยอะ เหลียวเว่ยคงไม่กล้าทำอะไรตัวเธอแน่ ๆ
เมื่อเหอเฉ่าแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดกี่เพ้าสีเขียวอ่อน พร้อมใส่เครื่องประดับให้เหมาะสมกับฉากที่คล้ายกับอยู่หมู่บ้านกลางน้ำในเจียงหน่าน รูปร่างที่ดูบอบบางและท่าทางอ่อนโยนโอบเอื้
