ออารีล้วนเข้ากันเป็นอย่างดี
อันโหรวจึงอดไม่ได้ที่จะคิดสุภาษิตหนึ่งขึ้นมา “ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง” จริง ๆ“สวยมาก” เธออุทานขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างจริงใจ “ไปกันเถอะ! เก็บความทรงจำแบบนี้ไว้ อย่าได้หลงลืมมันเชียว”“ขอบคุณนะคะคุณอัน” เธอยิ้มและยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเหอเฉ่าออกไปก็ดึงดูดสายตาผู้คนกลุ่มใหญ่ได้อย่างไม่ยากนัก อันโหรวที่ยืนมองจากไกลๆ รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อถ่ายรูปเก็บไว้ ทันทีที่รู้สึกนึกคิดเช่นนี้ เมื่อบวกเข้ากับผลิตภัณฑ์น่าจะตรงกับความต้องการของจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆไม่ช้าเหอเฉ่าก็ถ่ายภาพโฆษณาชุดแรกเสร็จ เธอจึงกลับเข้าไปเพื่อเปลี่ยนชุดอีกครั้งอันโหรวเดินเข้าไปหาช่างภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายออกมา ผลลัพธ์ค่อนข้างดีมาก เธอรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะพูดคุยกับช่างภาพคนนั้น ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเธอหันหน้าไปมองเล็กน้อยก็พบว่าฉิวซีกำลังเดินอยู่ข้างหลังของเหอเหมียว นับตั้งแต่ที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น อันโหรวเองก็ไม่ได้เห็นฉิวซีอีกเลย เพียงแต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนเธอมีสภาพอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก“อันอีหาน นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่?” ฉิวซีเอ่ยถามขึ้นมาทันที“ดูรูปถ่าย” เธอตอบไปอย่างลวก ๆ โดยไม่ได้สนใจแม้แต่ตัวเหอเหมียวเมื่อเหอเหมียวได้เห็นหน้าอันโหรวอีกครั้ง มือของเธอก็กำหมัดแน่นขึ้น ราวกับว่าอยากจะฉีกอันโหรวออกเป็นชิ้น ๆเพราะผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวที่ทำให้โอวหยางล
