ี่ไม่ต้องการเธออีกต่อไป!“เหอเฉ่าอยู่ไหน! มีคนมาหา!” ฉิวซีเดินผ่านหน้าเธอไป“เธอไม่มีเวลามาพูดคุยไร้สาระกับคนอื่นหรอกนะ” อันโหรวพูดจบก็หันไปมองเหอเหมียวที่กำลังโกรธเคือง ไม่รู้เลยว่าโอวหยางลี่ทำอะไรกับเธอไปบ้างจริง ๆ ส่วนเหลียวเว่ยอะไรนั่นก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ให้รู้เสียบ้างว่าควรทำตัวมีมารยาทอย่างไร ไม่ใช่คิดแต่เรื่องร้าย ๆ เพียงอย่างเดียวแต่ว่าเหอเหมียวเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็ไม่ต่างอะไรกับคนปัญญาอ่อนคนหนึ่งในสายตาของอันโหรว แม้ว่าโอวหยางลี่จะชอบเล่นสนุกกับของใหม่ ๆ เหอเหมียวเองก็ไม่ใช่พวกสไตล์กระต่ายขาวที่เขาชื่นชอบ ดูท่าน่าจะโง่เง่าไม่เบา“นี่เธอหมายความว่ายังไง?” เหอเหมียวเมื่อได้ยินคำพูดของอันโหรวก็เริ่มรู้สึกโกรธมากขึ้นอันโหรวเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทีเฉยเมย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “นี่คุณผู้หญิง ที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายภาพของบริษัทจิ่ง ไม่ใช่ที่ที่คุณอยากจะมาก็มาได้ง่าย ๆ แม้ว่าหัวหน้าทีมจะไม่เข้าใจ แต่อย่างน้อยก็ควรมีคนเตือนคุณบ้าง”เมื่อฉิวซีได้ยินคำพูดของอันโหรว ตัวของเธอก็เริ่มที่จะโกรธ คำพูดของอันโหรวมันดูเย่อหยิ่งเสียเกินกว่าจะให้อภัยได้จริง ๆ มันเหมือนกับว่าตัวของเธอไม่ได้สนใจพวกเขาแต่อย่างใดเพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเขาก็เหมือนกับหมากัดกับหมา เธอคงไม่โง่พอที่จะยื่นมือเข้าไปแทรกแซงหรอกถ้าหากอันโหรวรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ พอถึงตอนนั้นเธอคงจะปล่อยให้ฉิวซีได้กัดกับหมาบ้างเช่นกัน กัดเข้
