าไปอย่างช้า ๆ“ฉันมาหาลูกพี่ลูกน้องของฉัน!” เหอเหมียวเงยหน้าขึ้น พลางอวดอ้างด้วยความภาคภูมิใจแต่ทว่าน่าเสียดายที่ในเวลานี้เธอไม่อาจแสดงความหยิ่งผยองออกมาได้ ใครจะสนใจกันว่าเธอเป็นใครมาจากที่ไหน?เหอเฉ่าที่เปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงสีขาวกำลังเดินออกมา ด้านหน้ามีภาพวาดลวดลายน้ำหมึกสีดำตวัดตัดกับสีเทา ดูสง่างามและนิ่งสงบ เป็นสไตล์ที่อันโหรวชื่นชอบเป็นอย่างมาก“ขอโทษด้วยค่ะ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง” เหอเฉ่าเดินเข้ามาอย่างเขินอายพลางกล่าวขอโทษไปด้วย ก่อนจะรีบดึงเหอเหมียวออกไปเล็กน้อยและพูดว่า “เหอเหมียวมีธุระอะไรเหรอ?”“ไม่มีธุระอะไร แค่มาดูพี่ไม่ได้เลยเหรอไง?” เหอเหมียวพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆโอวหยางลี่แม้ว่าจะทิ้งเธอไปแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่าย ๆ หากไม่มีโอวหยางลี่ก็ช่าง เธอก็แค่หาผู้ชายคนใหม่ ภายในสกุลจิ่งก็มีชายโสดเยอะแยะ ยังไงวันนี้หากได้พบสักคน เธอจะจับเอาไว้ให้ได้แต่น่าเสียดายมากที่วันนี้คนที่มาทำงานล้วนแต่ป็นเจ้าหน้าที่ระดับเล็ก เป็นพวกพนักงานตัวเล็ก ๆ ทั้งนั้น คงไม่มีผู้ชายคนไหนมาให้เธอสนใจแน่ ๆ……………………….ตอนที่ 106 เธอไม่อยากจะถูกคนคนนี้เชือดทิ้ง“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าวิ่งไปวิ่งมา ฉันขอทำงานก่อน น่าจะใช้เวลาไม่นาน” เหอเฉ่อบอก ก่อนจะเดินไปทำงานต่อ และเมื่อเดินไปสักพักก็หันกลับมามองด้วยความไม่สบายใจอันโหรวและฉิวซีตอนนี้ยืนอยู่เคียงข้างกัน ทั้งคู่กำลังดูการถ่ายแบบที่ด้านหน้า เพราะว่า
