กห้องประชุมไปทีละคน ฉิวซีที่กำลังจะเดินออกไป เมื่อเห็นเหอเฉ่าเดินตามอันโหรวไป เธอจึงจ้องมองไปที่อันโหรว ก่อนจะหันหลังและเดินออกไป“คุณอัน ขอบคุณนะคะ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนชุดได้แล้วใช่ไหมคะ” ชุดนี้ค่อนข้างแพง เธอไม่อยากจะใส่ไว้นาน ๆอันโหรวที่กำลังเก็บข้าวของอยู่เงยหน้าขึ้นมองและพูดว่า “มันสวยดีนะ เธอเก็บไว้สิ! ถ้าหากไปงานเลี้ยงของมหาวิทยาลัย เธอก็สามารถใช้มันได้นะ”“แต่ว่ามันดูแพงไปหน่อยนะคะ” ครอบครัวเธอฐานะไม่ค่อยดี ส่วนแม่ของเธอเองก็ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าหากเธอใส่ชุดแพง ๆ แบบนี้ มีหวังเพื่อนร่วมชั้นของเธอคงได้พูดจาเหลวไหลอย่างแน่นอน“คิดซะว่าบริษัทจิ่งมอบให้คุณ เชื่อฉันสิ ประธานจิ่งไม่เก็บเงินหรอก ชุดพวกนี้เขาจะซื้ออีกเท่าไรก็ได้” อันโหรวเก็บข้าวของให้เธอเรียบร้อยแล้วจึงพูดขึ้น “อีกไม่นานการถ่ายโฆษณาจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ อย่าลืมเผื่อเวลาสำหรับผู้กำกับและช่างภาพที่เก่งที่สุดในวงการด้วยล่ะ เรื่องพวกนี้ฉันรู้ว่าเธอรอไม่ไหวแล้ว”เธอมีประสบการณ์เรื่องพวกนี้มาแล้วตอนอยู่ที่ต่างประเทศ ตอนนั้นเธอเหมือนดาวที่สดใส แต่ความจริงความสามารถของเธอนั้นคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะคุณอันที่ช่วยเตือนสติ” เหอเฉ่ายิ้มก่อนจะเดินตามเธอออกไปเมื่ออันโหรวกลับมายังห้องสำนักงาน เธอก็ได้รับสายภายในบริษัท โดยต้นสายมาจากห้องของประธานจิ่งจิ่งเป่ยเฉินวันนี้ว่างมากงั้นเหรอ?“ประธาน
