จิ่ง มีธุระอะไรเหรอคะ?” เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์“วันนี้ดูจากผลงานของคุณแล้วนับว่าไม่เลว คืนนี้จะเชิญคุณไปกินข้าว แต่งตัวให้สวย ๆ ด้วยล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงของเขานั้นดูนุ่มนวลเสียยิ่งกว่าอะไร“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ว่าง”“คุณเอาลูกมาด้วยได้นะ ผมไม่ได้ปฏิเสธ” จิ่งเป่ยเฉินยอมถอยให้หนึ่งก้าว เพราะเขารู้ดีว่าเธอนั้นเป็นห่วงลูกมากแค่ไหน“ฉันขอปฏิเสธค่ะ ถ้าหากไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอวางสายนะคะ” ที่จริงเธอคิดจะวางสายตั้งนานแล้วจิ่งเป่ยเฉินเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง “ปี๊บ ปี๊บ” ขึ้น เขาก็เค้นเสียงหัวเราะเย็นชาอยู่ในลำคอ ตอนนั้นมาว่าเขาเป็นสัตว์โดยไม่ให้โอกาสได้โต้ตอบมาตอนนี้พอคิดจะจับเธอไว้ในมือ สุดท้ายกลับยิ่งรู้สึกไกลออกไปเรื่อย ๆนี่นับว่าไม่ใช่สัญญาณที่ดีตัดภาพมาที่อันโหรว เธอจะต้องคิดหาวิธีหน่อยแล้ว จิ่งเป่ยเฉินสนใจในตัวหน่วนหน่วนค่อนข้างมาก ถึงแม้ว่าเธอนั้นไม่รู้จะอธิบายยังไงเรื่องผมสีบลอนด์ทองและตาสีฟ้า แต่ถ้าหากเรื่องหยางหยางนี่จบแน่นอนจิ่งเป่ยเฉินแข็งแกร่งมาโดยตลอด ถ้าเขาอยากได้อะไร เขาต้องคว้ามาให้ได้………………..ตอนที่ 102 อยากให้เขายอมแพ้ให้ตายสิ ทำยังไงเขาถึงจะยอมแพ้กันนะ?ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าน่าจะมีทางเดียวที่จัดการได้ นั่นคือการหาคู่หมั้นที่เธอเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ เพราะถ้าหากเขาไม่ปรากฏตัวมาละก็ จิ่งเป่ยเฉินคงไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แน่แล้วแบบนี้จะไปหาคนมาจากไ
