อไปมา “ฉันง่วงน่ะ เลยฟุบหลับไป”หลินจื่อเซี๋ยวเดิมทีคิดว่าจะตะโกนเรียกเพื่อนอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเสียงเข้มจากคนข้าง ๆ ดังขึ้นมาก่อน “เลขาหลิน เธอไปทำงานของเธอเถอะ”ห้องทำงานของเธอนั้นอยู่ติดกับเขา เธอจึงจำต้องเดินออกไปอย่างฝืนไม่ได้เมื่อหันไปมองที่ด้านข้างก็เห็นอันโหรวทำท่าลูบปากเช็ดน้ำลาย ท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูยั่วยวนไม่ใช่น้อย ซึ่งการกระทำแบบนี้ ถ้าหากเธอไม่ใช่ผู้หญิงมามองเข้าก็คงรู้สึกหวั่นไหว แล้วนับประสาอะไรกับจิ่งเป่ยเฉินที่เป็นผู้ชายควรตะโกนออกไปดีไหม?แต่หากตะโกนจิ่งเป่ยเฉินคงได้มองค้อนใส่เธอแน่ ๆ คงไม่ใช่แค่อันโหรวหรอกที่จะมองมายากจริง ๆ การที่ต้องอยู่ในรอยแยกระหว่างกึ่งกลางพวกเขาทั้งสอง“อันอีหาน ยังไม่ตื่นอีก ดูเธอสิ สภาพเป็นแบบไหนกันเนี่ย?” เธอยกแฟ้มขึ้นมา แม้จะยังอยู่ในอาการงัวเงียเมื่ออันโหรวได้ยินอย่างชัดเจนก็รู้ว่าหลินจื่อเซี๋ยวได้มาปลุก เธอจึงรีบลืมตาและวิ่งเข้าไปยังห้องทำงานของเธออันโหรวรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เธอเดินตามจิ่งเป่ยเฉินเข้าไปยังห้องทำงานของเขา“ประธานจิ่งคะ นี่คือแผน” อันโหรววางแผนลงบนโต๊ะทำงานของเขาจิ่งเป่ยเฉินยื่นมือออกไปเปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนจะสั่งอย่างไม่เป็นทางการว่า “เทน้ำที”“ฉันจะเรียกเลขาหลินให้นะคะ” เธอไม่ได้เทน้ำให้เขา แต่คิดจะเดินออกไปข้างนอกแทน ถ้าขืนทำให้แบบนี้ตลอด มีหวังถูกใช้ตลอดแน่ ๆ“ไม่ได้ยินคำพูดของผมเหรอ? คุณเป็นพนักงาน
