ของบริษัทจิ่ง เอาน้ำให้ผมแค่นี้ก็ไม่ได้?” จิ่งเป่ยเฉินเอนตัวหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาสีดำจับจ้องมาที่เธอตลอดเวลาอันโหรวเม้มริมฝีปากแน่น พลางคิดในใจว่านี่มันเกี่ยวอะไรกัน?จิ่งเป่ยเฉินยื่นมือออกไปหยิบแผนขึ้นมาอ่าน พลันดวงตาสีดำก็เปลี่ยนเป็นสว่าง เมื่อชำเลืองมองเห็นอันโหรวกำลังถือแก้วน้ำมาให้ เขาจึงทำทีว่ากำลังอ่านแผนในมือต่อราวกับไม่ได้สนใจมากนักอันโหรววางแก้วน้ำไว้ข้างมือของเขาโดยไม่พูดอะไร แต่เมื่อได้อ่านแผนของเธออย่างละเอียดแล้ว แผนการของเธอเรียกได้ว่าเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าทีมของแผนก TE มากจริง ๆ เธอเป็นบุคคลที่มีความสามารถหลังจากผ่านไปไม่นาน เขาก็ปิดแผนในมือลง ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าและทำท่าผสานมือเท้าคางขึ้น “ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกนะ แต่เหอเฉ่าเป็นอะไรกับเหอเหมียวคนรักลับ ๆ ของโอวหยางลี่กัน?”อันโหรวตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาที่มีสภาวะจดจำใบหน้าไม่ได้จะสามารถจำชื่อได้แม่นถึงขนาดนี้“เป็นลูกพี่ลูกน้องค่ะ” เธอตอบกลับด้วยความจริง “แต่ฉันไม่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการเลือกโฆษกโฆษณาหรอกนะคะ พวกเขาสองคนเป็นคนละคนกัน”เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วชาอุ่น ๆ ก่อนจะเอาแตะจับขอบถ้วยและพูดขึ้นว่า “ไม่เลว หวังว่าตอนบ่ายเธอจะแสดงให้ผมเห็นนะ”“รับรองว่าประธานจิ่งต้องไม่ผิดหวังค่ะ” เธอพูดจบก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไปการทำงานหนักในตลอดคืนไม่ได้ไร้ผล แต่ตอนนี้เธอค่อนข้างง่วงมาก รู้สึกอยากจะนอนมากจริง ๆจิ่
