งเป่ยเฉินยกชาขึ้นดื่ม แต่ก็ไม่ได้ดื่มจนหมด ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ถ้าหากคุณไม่ถือสาอะไร คิดอยากจะพักผ่อน ข้างหลังห้องรับรองของผม คุณนอนในนั้นก็ได้ ไม่มีใครรบกวนคุณหรอก”…………………………………ตอนที่ 100 ที่แท้ประธานจิ่งไม่ใช่คน“รวมถึงคุณด้วยใช่ไหมประธานจิ่ง?” เธอไม่เชื่อในตัวเขาเท่าไรนักครั้งที่แล้วที่โรงแรมไค่ฮั่ว เหตุการณ์ในวันนั้นเธอก็พอจะเห็นหมดแล้ว“ไม่ได้รวมถึงใคร ผมแค่บอกว่าใครก็ตามที่ผมเลือก คนนั้นย่อมไม่หมายถึงผม” เมื่อพูดเสร็จก็จิบชาต่อ ทั้งยังบอกว่าเป็นชานั้นรสชาติดีอีกด้วยพูดไปแล้วนี่มันก็เหมือนกับเธอเป็นเลขาของเขาเลย“วันนี้ฉันเพิ่งจะรู้เลยนะคะ ที่แท้ประธานจิ่ง……” อันโหรวเผยใบหน้าที่ซีดเซียว “ไม่ ใช่ คน”“ปัง” เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น อันโหรวก็หายวับไปเสียแล้วยั่วยุเขาและวิ่งหนี คิดเหรอว่ามันจะง่ายขนาดนั้น?การที่บอกว่าเขาไม่ใช่คน นั่นก็บ่งบอกว่าเขานั้นเป็นสัตว์ป่าน่ะสิ?อันโหรวรีบกลับไปยังแผนกของเธอ ทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พลางมองแผนที่วางอยู่บนโต๊ะฉิวซีมองเธออย่างพิจารณา ดูไปแล้วตาคู่นั้นของอันโหรวก็คล้ายกับสภาพแพนด้าไม่มีผิดเพี้ยน เธอไม่ได้หงุดหงิดหรืออารมณ์เสียแต่อย่างใด วันนี้เธอตั้งใจรอดูงานตอนบ่ายเป็นที่สุดหึ อันโหรว คิดว่าเธอจะไปได้สักกี่น้ำกันเวลาบ่ายโมงห้าสิบนาที มีผู้คนมากมายต่างเดินเข้าไปในโถงห้องประชุมใหญ่ การประชุมแถลงข่าวครั้งนี้ค่อนข้างสำคัญเป็นอย่างมาก ส่งผลให้
