กอ้อมแขนของเขาอันหน่วนยื่นมือมาผลักอันโหรวออก ก่อนจะคว้าตัวจิ่งเป่ยเฉินและกอดเขาไว้แน่น พลางทำท่าออดอ้อน “คุณลุง คุณลุงขา อุ้ม ๆ หนูไม่อยากไปกับแม่จ๋าแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่อันหน่วนอย่างมีชัย เขาอุ้มอันหน่วนไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับกวัดแกว่งไปมาอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลอันโหรวกัดเม้มริมฝีปากล่างแน่น หัวใจของเธอพลันเต้นอย่างรุนแรง นี่เป็นอีกครั้งที่เธอได้เห็นภาพแบบนี้ หน่วนหน่วนดูจะชื่นชอบจิ่งเป่ยเฉินมากจริง ๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอก็คิดว่าสักวันลูกสาวของเธอคงจะไปจากเธอแน่ ๆเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มือไม้ก็พลันสั่นเทาขึ้นมาทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่จริงจังออกไปว่า “อันหน่วน แม่จะนับถึงสาม ถ้าหนูไม่มา แม่จะออกไป ส่วนหนูก็ไปอยู่บ้านคุณลุงเลย”“หนึ่ง สอง….” ช่วงที่จะนับหนึ่งถึงสาม เธอพยายามลากเสียงให้นานที่สุด………………….ตอนที่ 96 หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย“แม่จ๋า หนูจะไปกับแม่” อันหน่วนดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมกอดของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะวิ่งไปกอดต้นขาของอันโหรวและเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ดูท่าการแสดงออกของอันโหรวในครั้งนี้จะรุนแรงจนทำให้ลูกสาวตัวน้อยต้องร้องไห้และเสียใจเป็นอย่างมากหัวใจที่หนักแน่นของอันโหรวเริ่มผ่อนคลายลง เธอก้มตัวลงและอุ้มลูกสาวขึ้นมา ก่อนจะหยิบทิชชูออกมาเช็ดน้ำตาและขี้มูกให้ลูกสาว พลางพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า “หน่วน
