หน่วน ครั้งหน้าถ้าหนูจะออกไปไหนมาไหน หนูต้องบอกพี่ชายก่อนนะ หนูเป็นเด็กน้อยตัวคนเดียว ออกมาแบบนี้ แม่กับพี่ชายเป็นห่วงมากนะคะ”อันหน่วนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ดวงตาและจมูกของเธอตอนนี้แดงเหมือนกับกระต่ายน้อย เธอกะพริบตาพยายามอย่างหนักเพื่อจะหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นเหตุการณ์นี้ หัวใจของเขาก็พลันเต้นแรงแปลก ๆ ฉากความรักระหว่างแม่ลูก ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่นี่กลับเป็นอันอีหานและอันหน่วน หัวใจของเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ถ้าหากได้เป็นครอบครัวของพวกเขา…มันจะดีมากสักแค่ไหนกันนะ“ประธานจิ่ง ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขันแบบนี้” อันโหรวอุ้มลูกสาวของเธอ อารมณ์ได้เบาลงมากแล้ว ไม่ได้ขุ่นเคืองเหมือนก่อนหน้านี้ ใบหน้าจึงเผยให้เห็นความสงบก่อนจะยิ้มออกมาอันหน่วนฟุบไปที่ไหล่ของเธอ เด็กน้อยทำท่าทางออดอ้อน อันโหรวจึงวางมือไว้บนหลังของอันหน่วนและตบเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “ไม่รบกวนเวลางานของประธานจิ่งแล้วนะคะ ฉันจะพาลูกสาวออกไปก่อน”เมื่อเธอพูดจบก็เตรียมที่จะออกไปทันที แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับยื่นมือออกมาเพื่อขวางไว้ “อย่าเพิ่งไป ผมมีอะไรจะให้คุณ”อันโหรวที่กำลังอุ้มอันหน่วนอยู่นั้นเกิดความงุนงงขึ้นเล็กน้อย พลางมองดูเขาที่กำลังหยิบกล่องสีขาวออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะทำงาน แวบเดียวเธอก็เข้าใจได้โดยทันที จึงเอ่ยออกไปว่า“ขอบคุณประธานจิ่งที่กรุณานะคะ เพียงแต่ว่าฉันคิดว
