กเครื่องให้หน่วนหน่วนด้วย ถ้าหน่วนหน่วนมีเวลาว่างจะได้โทรหาคุณลุงได้ ดีหรือเปล่า?”“ดีค่ะ! หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย!” อันหน่วนหัวเราะเอิ้กอ้ากก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ก็รู้ได้ว่าแม่ของตนนั้นไม่ชื่นชอบในตัวของลุงเขาเท่าไรนักจึงรีบปิดปากเงียบ พลางเงยหน้ามองไปที่แม่จ๋าของตน “แม่จ๋า….”ท่าทีที่โมโหของอันโหรวได้หายไปตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่าของที่จิ่งเป่ยเฉินให้มานั้นเธอไม่เคยคิดอยากจะได้“แม่จะซื้อให้หนูละกัน แล้วก็ต้องซื้อให้พี่ชายด้วย” เธอไม่ได้มองไปที่จิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย พูดจบก็อุ้มอันหน่วนและเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันทีเมื่อประตูห้องทำงานปิดลง จิ่งเป่ยเฉินจึงก้มลงเหลือบมองกล่องโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้ยังไม่ได้ถูกแกะบนโต๊ะทำงานของตนเอง เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่อันหน่วนพูดเมื่อครู่ แม้จะชอบเขาเป็นอันดับสาม แต่ก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว เธอชอบเขารองลงมาจากแม่และพี่ชายเลยนะผ่านไปไม่นาน จู่ ๆโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
อันหยางเริ่มคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าแบบไม่ลังเล “ก่อนหน้านั้นหน่วนหน่วนบอกให้ผมพาน้องไปหาคุณลุง แต่ผมไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นน้องก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วทุกอย่างก็เป็นแบบนี้”
อันโหรวเข้าใจทันทีที่ได้ฟังจบ บางทีหน่วนหน่วนอาจจะไปหาจิ่งเป่ยเฉิน !แต่เธอก็เพิ่งจะออกมาจากบริษัทจิ่ง ก่อนหน้านั้นก็ไม่เห็นหน่วนหน่วนเลยนะในข
