ณะที่อันโหรวกำลังขมวดคิ้ว หลินจื่อเซี๋ยวก็ได้โทรเข้ามาพอดี นั่นน่าจะเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง“โหรวโหรว เธอรีบมาหาฉันเร็ว หน่วนหน่วนไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” หลินจื่อเซี๋ยวจับอันหน่วนไว้ด้วยมือหนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างก็ถือโทรศัพท์พูดคุยกับอันโหรวหลินจื่อเซี๋ยวไม่รู้เลยว่าอันโหรวกลับบ้านไปนานแล้วอันหน่วนที่ตอนนี้กำลังดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนของหลินจื่อเซี๋ยวเอ่ยด้วยเสียงอันดังขึ้นว่า “แม่จ๋า หนูมาหาแม่กับน้าจื่อเซี๋ยว และคุณลุงก็อยู่ที่นี่ด้วยแหละ”ถูกต้อง จิ่งเป่ยเฉินเองก็อยู่ที่นี่ด้วย เมื่อเขาทราบเรื่องก็ได้ออกมาหาอันหน่วนทันที ภูเขาน้ำแข็งที่เย็นชาสุดท้ายก็ละลายลง เขาเข้าไปอุ้มอันหน่วนมาจากอ้อมแขนของหลินจื่อเซี๋ยว เขาไม่รู้เลยว่ายัยหนูตัวเล็กคนนี้อยากได้อะไรกันแน่ แต่ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทุกคนล้วนเห็นได้อย่างชัดเจนหลินจื่อเซี๋ยวรู้สึกเหมือนมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะกระซิบกับคนในสายเบา ๆ ว่า “เธอรีบมาหน่อย ตอนนี้ประธานจิ่งอุ้มหน่วนหน่วนเข้าไปในห้องทำงานแล้ว”อันโหรวกัดฟันแน่น ก่อนจะมองไปที่อันหยาง “หยางหยาง เจอน้องสาวแล้ว น้องอยู่ที่บริษัทแม่ หนูเฝ้าบ้านไปก่อนนะ วางใจได้เลย แม่จะไปรับหน่วนหน่วนกลับมาเดี๋ยวนี้”อันหยางส่ายหน้าพลางพูดว่า “ผมก็จะไปกับแม่จ๋าด้วย”อันโหรวอุ้มลูกชายของตนเข้าไปในห้องและวางลงบนโซฟา ก่อนจะทำหน้าบูดบึ้งออกไป “แม่จ๋าเหนื่อยมากแล้วนะลูก หยางหยางช่ว
