บแบบนี้ ประธานจิ่งคงต้องยุ่งอยู่กับการเปลี่ยนมือถือใหม่ทุกวันแน่ ๆ” อันโหรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พร้อมกับตบไปที่หลังของอันหน่วนเบา ๆ“เพราะงั้นคุณต้องถือว่ามันเป็นเกียรติยังไงล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากเผยอออก ก่อนจะมองไปที่อันหน่วนและพูดว่า “ทำไมคุณไม่หาสักเครื่องให้หน่วนหน่วนด้วย ถ้าหน่วนหน่วนมีเวลาว่างจะได้โทรหาคุณลุงได้ ดีหรือเปล่า?”“ดีค่ะ! หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย!” อันหน่วนหัวเราะเอิ้กอ้ากก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ก็รู้ได้ว่าแม่ของตนนั้นไม่ชื่นชอบในตัวของลุงเขาเท่าไรนักจึงรีบปิดปากเงียบ พลางเงยหน้ามองไปที่แม่จ๋าของตน “แม่จ๋า….”ท่าทีที่โมโหของอันโหรวได้หายไปตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่าของที่จิ่งเป่ยเฉินให้มานั้นเธอไม่เคยคิดอยากจะได้“แม่จะซื้อให้หนูละกัน แล้วก็ต้องซื้อให้พี่ชายด้วย” เธอไม่ได้มองไปที่จิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย พูดจบก็อุ้มอันหน่วนและเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันทีเมื่อประตูห้องทำงานปิดลง จิ่งเป่ยเฉินจึงก้มลงเหลือบมองกล่องโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้ยังไม่ได้ถูกแกะบนโต๊ะทำงานของตนเอง เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่อันหน่วนพูดเมื่อครู่ แม้จะชอบเขาเป็นอันดับสาม แต่ก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว เธอชอบเขารองลงมาจากแม่และพี่ชายเลยนะผ่านไปไม่นาน จู่ ๆโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
อันโหรวเข้าใจทันทีที่ได้ฟังจบ บา
