่งเป่ยเฉินกลับยื่นมือออกมาเพื่อขวางไว้ “อย่าเพิ่งไป ผมมีอะไรจะให้คุณ”อันโหรวที่กำลังอุ้มอันหน่วนอยู่นั้นเกิดความงุนงงขึ้นเล็กน้อย พลางมองดูเขาที่กำลังหยิบกล่องสีขาวออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะทำงาน แวบเดียวเธอก็เข้าใจได้โดยทันที จึงเอ่ยออกไปว่า“ขอบคุณประธานจิ่งที่กรุณานะคะ เพียงแต่ว่าฉันคิดว่าฉันไม่อยากได้มัน” เมื่อเธอพูดจบก็เตรียมจะเดินออกไปอีกครั้ง“หน้าจอโทรศัพท์ของคุณแตกและยังไม่ยอมเปลี่ยนอีก คิดจะเก็บมันไว้เป็นที่ระลึกหรือยังไง หรือคิดว่าเงินเดือนของ TE น้อยเกินไป เลยไม่มีแม้แต่เงินจะเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่” จิ่งเป่ยเฉินเลื่อนกล่องไปที่ขอบโต๊ะทำงาน สายตาของเขานั้นดูเฉียบคมราวกับมีด เขาหยิบกล่องนั้นขึ้นมายื่นให้อันโหรวน้ำเสียงของจิ่งเป่ยเฉินที่ดูสงบนิ่งเริ่มเบาบางลง เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ด้วยท่าทีที่นิ่ง ๆ นั้นกลับทำให้อันโหรวรู้สึกเครียดขึ้นมาเล็กน้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออุ้มอันหน่วนอยู่ในอ้อมแขน เธอรู้ดีว่าลูกสาวของเธอชื่นชอบจิ่งเป่ยเฉินมาก มันเลยทำให้เธอยิ่งกังวลและหวาดกลัวมากขึ้น แต่ในใจลึก ๆ กลับมีความสุขอย่างน่าประหลาดลูกสาวชอบพ่อของเธอ แน่นอนนี่นับว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ซ้ำยังเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างมากอีกด้วยเพียงแต่ว่าสถานการณ์ของพวกเขาในตอนนี้มันยังไม่เหมาะสมกับการเปิดเผยฐานะที่แท้จริงออกไป“ประธานจิ่ง ดูท่านจะว่างเกินไปแล้ว บริษัทจิ่งก็ออกจะใหญ่โต ถ้าหากพนักงานทุกคนได้รั
