เห็นได้อย่างชัดเจนหลินจื่อเซี๋ยวรู้สึกเหมือนมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะกระซิบกับคนในสายเบา ๆ ว่า “เธอรีบมาหน่อย ตอนนี้ประธานจิ่งอุ้มหน่วนหน่วนเข้าไปในห้องทำงานแล้ว”อันโหรวกัดฟันแน่น ก่อนจะมองไปที่อันหยาง “หยางหยาง เจอน้องสาวแล้ว น้องอยู่ที่บริษัทแม่ หนูเฝ้าบ้านไปก่อนนะ วางใจได้เลย แม่จะไปรับหน่วนหน่วนกลับมาเดี๋ยวนี้”อันหยางส่ายหน้าพลางพูดว่า “ผมก็จะไปกับแม่จ๋าด้วย”อันโหรวอุ้มลูกชายของตนเข้าไปในห้องและวางลงบนโซฟา ก่อนจะทำหน้าบูดบึ้งออกไป “แม่จ๋าเหนื่อยมากแล้วนะลูก หยางหยางช่วยฟังแม่หน่อยได้ไหมคะ อยู่บ้านไปก่อนนะ”อันหยางเม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดีเมื่อจัดการเรื่องลูกชายเสร็จแล้ว อันโหรวก็รีบกลับไปที่บริษัท ความโกรธในใจเริ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถึงบริษัทเธอจึงรีบเดินกะเผลก ๆ ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 15 อย่างรวดเร็วหลินจื่อเซี๋ยวไม่อาจวางใจลงได้ เมื่อเห็นอันโหรวมาจึงรีบวิ่งเข้าไป “เป็นยังไงบ้าง นี่แค่ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเองนะ”“หยางหยางกลัวมาก ฉันเลยต้องกลับบ้านไปก่อน” อันโหรวพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธาน เธอเคาะประตูสองครั้งพลางเอ่ยบอกคนที่อยู่ด้านใน “ประธานจิ่งคะ ฉันอันอีหาน ขออนุญาตเข้าไปในห้องนะคะ”“เชิญ”เมื่ออันโหรวเปิดประตูเข้าไปก็เห็นอันหน่วนนั่งอยู่บนตักของจิ่งเป่ยเฉิน และเมื่อเด็กตัวน้อยเห็นอันโหรว ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็น
