ยิ้มแย้มและพูดขึ้นทันทีว่า “แม่จ๋า…….”อันโหรวโกรธจนแทบลืมหายใจ เธอไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาประธานจิ่งและอุ้มอันหน่วนออกมาจากตักของเขา วางให้เธอยืนบนพื้นก่อนจะดุอย่างเข้มงวด “หนูออกมาโดยไม่บอกพี่ชาย ไม่บอกแม่ พี่ชายของหนูกังวลจนร้องไห้ใหญ่โต ทำไมหนูถึงได้มีนิสัยเอาแต่ใจแบบนี้”อันหน่วนเมื่อได้ยินแม่ดุ น้ำตาก็พลันไหลออกมาทันที จมูกเล็ก ๆ กลายเป็นสีแดงก่ำ “แม่จ๋า แม่ดุหนูอีกแล้ว แม่จ๋าไม่รักหน่วนหน่วนแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินใบหน้าเคร่งเครียดลงเล็กน้อย เขามองไปที่อันโหรวด้วยท่าทีที่เย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นมาอุ้มอันหน่วนเข้าไปไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง และพูดขึ้นว่า “หน่วนหน่วน วันนี้แม่หนูคงกินดินปืนเข้าไป อย่าสนใจแม่เขาเลย”“ประธานจิ่ง อันหน่วนคือลูกสาวของฉัน คุณช่วยเว้นระยะห่างกับเธอด้วยค่ะ” อันโหรวเอ่ยขึ้นโดยไม่สนใจลูกสาวของเธอที่อยู่กับจิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย จากนั้นจึงดึงอันหน่วนออกจากอ้อมแขนของเขาอันหน่วนยื่นมือมาผลักอันโหรวออก ก่อนจะคว้าตัวจิ่งเป่ยเฉินและกอดเขาไว้แน่น พลางทำท่าออดอ้อน “คุณลุง คุณลุงขา อุ้ม ๆ หนูไม่อยากไปกับแม่จ๋าแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่อันหน่วนอย่างมีชัย เขาอุ้มอันหน่วนไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับกวัดแกว่งไปมาอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลอันโหรวกัดเม้มริมฝีปากล่างแน่น หัวใจของเธอพลันเต้นอย่างรุนแรง นี่เป็นอีกครั้งที่เธอได้เห็นภาพแบบนี้ หน่วนหน่วนดูจะชื่นชอบจิ่งเป่ยเฉ
