ินมากจริง ๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอก็คิดว่าสักวันลูกสาวของเธอคงจะไปจากเธอแน่ ๆเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มือไม้ก็พลันสั่นเทาขึ้นมาทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่จริงจังออกไปว่า “อันหน่วน แม่จะนับถึงสาม ถ้าหนูไม่มา แม่จะออกไป ส่วนหนูก็ไปอยู่บ้านคุณลุงเลย”“หนึ่ง สอง….” ช่วงที่จะนับหนึ่งถึงสาม เธอพยายามลากเสียงให้นานที่สุด………………….ตอนที่ 96 หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย“แม่จ๋า หนูจะไปกับแม่” อันหน่วนดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมกอดของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะวิ่งไปกอดต้นขาของอันโหรวและเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ดูท่าการแสดงออกของอันโหรวในครั้งนี้จะรุนแรงจนทำให้ลูกสาวตัวน้อยต้องร้องไห้และเสียใจเป็นอย่างมากหัวใจที่หนักแน่นของอันโหรวเริ่มผ่อนคลายลง เธอก้มตัวลงและอุ้มลูกสาวขึ้นมา ก่อนจะหยิบทิชชูออกมาเช็ดน้ำตาและขี้มูกให้ลูกสาว พลางพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า “หน่วนหน่วน ครั้งหน้าถ้าหนูจะออกไปไหนมาไหน หนูต้องบอกพี่ชายก่อนนะ หนูเป็นเด็กน้อยตัวคนเดียว ออกมาแบบนี้ แม่กับพี่ชายเป็นห่วงมากนะคะ”อันหน่วนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ดวงตาและจมูกของเธอตอนนี้แดงเหมือนกับกระต่ายน้อย เธอกะพริบตาพยายามอย่างหนักเพื่อจะหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นเหตุการณ์นี้ หัวใจของเขาก็พลันเต้นแรงแปลก ๆ ฉากความรักระหว่างแม่ลูก ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่นี่กลับเป็นอันอีหานและอันหน่วน หัวใจของเขาจึงอ
