วกลับบ้านไปนานแล้วอันหน่วนที่ตอนนี้กำลังดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนของหลินจื่อเซี๋ยวเอ่ยด้วยเสียงอันดังขึ้นว่า “แม่จ๋า หนูมาหาแม่กับน้าจื่อเซี๋ยว และคุณลุงก็อยู่ที่นี่ด้วยแหละ”ถูกต้อง จิ่งเป่ยเฉินเองก็อยู่ที่นี่ด้วย เมื่อเขาทราบเรื่องก็ได้ออกมาหาอันหน่วนทันที ภูเขาน้ำแข็งที่เย็นชาสุดท้ายก็ละลายลง เขาเข้าไปอุ้มอันหน่วนมาจากอ้อมแขนของหลินจื่อเซี๋ยว เขาไม่รู้เลยว่ายัยหนูตัวเล็กคนนี้อยากได้อะไรกันแน่ แต่ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทุกคนล้วนเห็นได้อย่างชัดเจนหลินจื่อเซี๋ยวรู้สึกเหมือนมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะกระซิบกับคนในสายเบา ๆ ว่า “เธอรีบมาหน่อย ตอนนี้ประธานจิ่งอุ้มหน่วนหน่วนเข้าไปในห้องทำงานแล้ว”อันโหรวกัดฟันแน่น ก่อนจะมองไปที่อันหยาง “หยางหยาง เจอน้องสาวแล้ว น้องอยู่ที่บริษัทแม่ หนูเฝ้าบ้านไปก่อนนะ วางใจได้เลย แม่จะไปรับหน่วนหน่วนกลับมาเดี๋ยวนี้”อันหยางส่ายหน้าพลางพูดว่า “ผมก็จะไปกับแม่จ๋าด้วย”อันโหรวอุ้มลูกชายของตนเข้าไปในห้องและวางลงบนโซฟา ก่อนจะทำหน้าบูดบึ้งออกไป “แม่จ๋าเหนื่อยมากแล้วนะลูก หยางหยางช่วยฟังแม่หน่อยได้ไหมคะ อยู่บ้านไปก่อนนะ”อันหยางเม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดีเมื่อจัดการเรื่องลูกชายเสร็จแล้ว อันโหรวก็รีบกลับไปที่บริษัท ความโกรธในใจเริ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถึงบริษัทเธอจึงรีบเดินกะเผลก ๆ ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 15 อย่างรวดเร็วหลินจื่อเซี๋ยวไม่อาจวาง
