สายที่โทรมาจากอันหยาง อันโหรวรีบรับโทรศัพท์และพูดขึ้น “หยางหยาง ลูก….”เธอยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกเด็กน้อยตัวเล็กพูดแทรกขึ้นมาก่อน“แม่จ๋า หน่วนหน่วนหายไปแล้ว!” อันหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เขากำโทรศัพท์ในมือแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ปกติแล้วเขามักเป็นคนที่ใจเย็นเหมือนกับผู้ใหญ่ในร่างเด็กมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้เขารู้สึกตื่นตระหนกจนแทบหาสติไม่เจอหัวใจของอันโหรวแทบจะหยุดเต้น “หน่วนหน่วน เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงหายไป?”อันหยางเป็นกังวลมากจนน้ำตาคลอเบ้า ดวงตากลับเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาใช้หลังมือเช็ดที่หางตาและพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “ผมก็ไม่รู้ แม่จ๋า หน่วนหน่วนถูกคนไม่ดีลักพาตัวไปเหรอ?”วันนี้ตอนเช้าหลังจากกินข้าวเสร็จ อันหยางเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว ส่วนน้องสาวก็ดูทีวีอยู่บนโซฟา แต่เมื่อเขาออกมา จู่ ๆ น้องก็หายไปแล้ว“หยางหยาง อย่าเพิ่งกังวลไป อย่าเพิ่งไปไหนนะ แม่จ๋าจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้”อันโหรวนั่งอยู่ไม่สุขจึงรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง ยังไม่ทันได้ปิดคอมพิวเตอร์ เธอก็เดินตรงไปยังกระเป๋าเพื่อจะหยิบมัน แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถูกฉิวซีขวางทางไว้ซะก่อน“อันอีหาน ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เธอจะไปไหนเหรอ?”“หลีกไป!” อันโหรวพูดด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงก่อนจะเอื้อมมือไปผลักฉิวซีออกไปให้พ้นทาง เธอโกรธเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ในขณะที่ลงจากลิฟต์เธอไม่ทันสังเกตเห็นร่างเล็ก ๆ ที่แอบซ่อน
