ตัวอยู่ข้างกำแพงแต่อย่างใดหน้าอพาร์ตเมนต์ของหลินจือเซี๋ยวอันโหรวรีบลงจากรถแท็กซี่ พลันเห็นประตูอพาร์ตเมนต์เปิดอยู่ เมื่ออันหยางเห็นแม่จ๋า ดวงตาของเขาก็พลันแดงก่ำอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาทันที“แม่จ๋า ผมไม่ดีเอง ผมดูแลหน่วนหน่วนไม่ดี” อันหยางรู้สึกตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่นและสั่นอยู่ตลอดเวลาอันโหรวก้มตัวลงกอดลูกชายของเธอเอาไว้ โดยใช้มืออีกข้างตบที่หลังของเขาเบา ๆ “หยางหยาง หน่วนหน่วนจะต้องไม่เป็นอะไร น้องสบายดีแน่นอนค่ะ”อันที่จริงตัวเธอนั้นเป็นกังวลอย่างมาก แต่เมื่อเห็นลูกชายของตัวเองเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่อยากให้ลูกชายเป็นกังวลไปด้วย ในฐานะที่ตัวเองเป็นคุณแม่ลูกสอง เธอควรสงบสติอารมณ์ตัวเองให้ดีเมื่อเด็กน้อยค่อย ๆ สงบลงจึงสูดลมหายใจเข้า พลางเอ่ยอย่างสะอึกสะอื้นว่า “หน่วนหน่วนหายไปตอนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนที่ดูทีวี ผมไปเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็ไม่เห็นน้องแล้ว เห็นแค่ประตูอพาร์ตเมนต์เปิดอยู่”
ทันทีที่เธอเอ่ยประโยคจบ ก็มีชายคนหนึ่งกำลังเดินออกมา ชายรูปร่างผอมแห้งสวมสูทสีเงินรัดรูปและทรงผมที่ดูประหลาดพิกล
“พนักงานบริษัทจิ่ง?” ควีนเอ่ยขึ้นพลางก้าวไปข้างหน้าและมองไปที่อันโหรวโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใด ๆ ก่อนจะโค้งงอริมฝีปากด้วยท่าทางที่รังเกียจ “น่าเกลียดจริง ๆ ยังแกล้งทำเป็นพนักงานบริษัทจิ่งอีกนะ ออกไปเลย”ริมฝีปากของอันโหรวกระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอมองชายในชุดสูทที่กำ
