นมาอีกครั้ง ราวกับเหยี่ยวที่คิดจะจับจ้องมาที่ตัวเธอ “สงสัยผมยังงั้นเหรอ? หรือว่าโทรศัพท์คุณจะมีของบางอะไรที่ไม่อาจดูได้ยังงั้นเลย?”อันโหรวถึงกับผงะด้วยท่าทีที่ตกใจ รู้กับตัวดีว่าตัวเองดันตีหญ้าจนงูตื่น เธอจึงรีบสงบจิตใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และโค้งริมฝีปากขึ้นเพื่อยิ้มออกไป “ประธานจิ่ง คุณคงเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องโทรศัพท์ของฉันเท่านั้นเอง ไม่ได้มีความหมายอื่นแฝงหรอกค่ะ”เมื่อเธอพูดจบ ก็คิดอยากจะทดสอบจิ่งเป่ยเฉินเสียหน่อย ดวงตาของเธอก็ฉายแววเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาทันที “จะว่าไปแล้วถ้าหากซ่อนจริงๆ ฉันคิดว่า นอกจากรูปถ่ายส่วนตัวของฉันแล้วก็มีรูปสามีที่อยู่ในอัลบั้มโทรศัพท์ ส่วนเรื่องอื่นๆฉันเองก็ไม่รู้จะเกรงกลัวอะไร……….”จิ่งเป่ยเฉินเผยไอเย็นมากขึ้น คิ้วดำๆของเขานั้นเริ่มขมวดขึ้นด้วยความโกรธ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเอกสาที่อันโหรวถือมา เขาเลยถือโอกาสถามไปว่า “นั้นมันอะไร?”ท่าทางของเขาดูเหมือนกับว่ายังไม่รู้ความจริงของตัวเอง อันโหรวก็เบาใจลง ก่อนจะยื่นเอกสารไปให้เขา“นี่คือแผนการดำเนินงาน สำหรับโฆษกโฆษณาค่ะ ประธานจิ่งช่วยเซ็นลงนามด้วยค่ะ”จิ่งเป่ยเฉินหยิบเอกสาร ก่อนจะลดศีรษะลง และพลิกอ่านไปสองสามหน้า ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและโยนเอกสารลงกับพื้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “นี่มันอะไร? อันอีหาน คุณอยู่ในแผนก TE ระดับสามแบบนี้ คิดว่าตัวเองจะเป็นหัวหน้าแผนกวางแผนยังงั้นเรอะ?”อันโหรวตื่นต
