่อาจระงับความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ได้อีกต่อไปอันโหรวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอก็รีบลุกขึ้นมา ก่อนจะกุมมือไปที่หน้าอกของเธอ และไอออกมาอย่างรุนแรง เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉิน ในหัวก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าควรทำยังตัวยังไง“ปะ…ประธานจิ่ง!” อันโหรวเอ่ยเสียงที่แหบแห้ง ก่อนที่เธอจะเรียกชื่อของเขา แต่ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนท่าทีและคำพูดโดยทันทีจิ่งเป่ยเฉินตอนนี้กำลังบีบไปที่คอของหลี่ฮ่าว ด้วยมือซ้ายของตน เส้นเลือดสีเขียวฟ้าปูดโปนขึ้นมาตรงมือซ้าย ส่วนมือขวาของเขาก็ชกไปที่หน้าของหลี่ฮ่าวอย่างรุนแรง โดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดเลยแม้แต่น้อยหลี่เหวินตกตะลึงอยู่ที่ด้านข้าง ก่อนจะรีบไปข้างหน้า เพื่อขอร้อง ขอความเมตตาจากจิ่งเป่ยเฉิน “อย่าต่อยพี่ใหญ่ผมเลย คุณหนูเหอช่วยพวกเราหน่อยเถอะ”เหอเหมียวไหนเลยจะกล้าช่วยเหลือ เธอสั่นเทาไปทั่วทั้งตัว คิดอยากจะออกจากที่แห่งนี้ให้ไวที่สุด ถ้าหากคนๆนี้จับจ้องไปที่ตัวเธอละก็ เธอได้ตายแน่ๆ!“หยุดซะ!”จิ่งเป่ยเฉินปล่อยหลี่ฮ่าวที่เกือบถูกทำร้ายจนตาย และรีบเดินมาขวางทางเหอเหมียว แววตาของเขากลับจับจ้องด้วยความโมโห และพูดขึ้น “เป็นเธอที่ส่งคนมาจับตัวอันอีหานยังงั้นเหรอ?”เหอเหมียวรีบเอามือปิดบังไปที่ใบหน้า และส่ายหัวอย่างสุดชีวิต “ไม่ใช่ฉันนะไม่ใช่ฉัน เรื่องพวกนี้เป็นพวกเขาทำเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันเลย”“คุณหนูเหอ เรื่องพวกนี้มันผิดจรรยาบรรณนี่ ผมกับพี่ใหญ่ล้วนฟังคำสั่งคุณท
