เข่าที่เท้าของฉัน คุกเข่าขอความเมตตาซะ!”หลี่ฮ่าวร่างกายที่แข็งแกร่ง ขยับเท้าอย่างรวดเร็ว ทำให้อันโหรวถูกจับตัวได้อีกครั้งหนึ่ง ร่างกายเธอไม่อาจหลบเลี่ยงไปได้ เลย ฝ่าเท้าของเธอเองก็พลันเจ็บปวดจนไม่อาจที่จะวิ่งเร็วได้อีก“ช่วยด้วย! ใครก็ได้….” อันโหรวเริ่มร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ที่รกร้างแบบนี้ มันก็ทำให้เธอสิ้นหวังโดยทันที “ช่วยด้วย……”หลี่ฮ่าวรีบที่ได้วิ่งขึ้นมาจากด้านหลังด้วยท่าทีที่ดุเดือด ตอนนั้นเขาพุ่งเข้าใส่ตัวของอันโหรวด้วยร่างกายที่กำยำและแข็งแรง ส่งผลให้ตัวของเธอนั้นแทบจะสำลักลมหายใจจนเกือบตาย“คุณหนูเหอ จับตัวยัยนี่ได้แล้ว ยัยนี่มันแสบเสียจริงๆ” หลี่ฮ่าวลุกขึ้นมาครึ่งตัว ก่อนจะเอามือและเท้าจะกดทับไปที่ตัวของอันโหรว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “หลี่เหวิน เอาเชือกมามัดซะ ครั้งนี้ยัยนี่มันเล่นซะ ตูเหนื่อยแทบแย่”ไม่ว่าเขาจะเรียกใครก็ไม่มีใครตอบ หลี่ฮ่าวอยากจะหันหัวไปดูทิศทางว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆคอเขาก็ถูกชกด้วยกำปั้นที่ใหญ่ขนาดเท่าก้อนหินหนึ่งก้อน มันกระแทกเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว“ปล่อยเธอซะ!” จิ่งเป่ยเฉินกัดฟัน ดวงตาของเขานั้นแดงฉาด เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวเมื่อตอนที่เขาลงมาจากรถ และกำลังเดินหาไปมาอยู่นั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอันอีหาน ด้วยความงุนงงเขาก็เริ่มที่จะมองหา เมื่อเห็นฉากแบบนี้เข้าที่ว่า เขาก็พลันโกรธขึ้นจนเรียกได้ว่าไม
