นี้กลับถูกจิ่งเป่ยเฉินช่วยชีวิตรอดมาได้ โอวหยางลี่มีหรือจะยอมช่วยเธอไว้เธอรู้สึกกลัวเมื่อคิดถึงจุดนี้ ก่อนจะจับชายกระโปรงสีขาว แน่นขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาไปว่า “ฉัน ฉันแค่อยากทำให้อันอีหานตกใจ ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยนะ”จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้น มุมปากของเขานั้นโค้งงอและเผยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน “ถ้าเช่นนั้นฉันเองก็คงต้องขอหาอะไรมาแสดงให้กับคุณหนูเหอเสียหน่อยแล้ว เรามาหาอะไรเล่นสนุกๆกันดีกว่า ดีไหม?”
…………..
ตอนที่ 82 ปล่อยเธอซะ!ห้องที่รกร้างค่อย ๆ ว่างเปล่า เหอเหมียวเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสังเกตไปรอบด้วยสายตาที่ไม่สบายใจ ช่วงที่คิดจะเดินออกไป ทันใดนั้นตัวเธอเองก็พบเห็นรองเท้าส้นสูงของอันโหรวที่เคยใส่ไว้ก่อนหน้านี่ขึ้น“เจอตัวแล้ว คิดจะหนีไปไหน!” เหอเหมียวอุทานขึ้นเสียงดังอย่างดีใจ ก่อนจะเดินกะเผลกไปข้างหน้าอันโหรวเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รีบลุกขึ้นมาเพื่อหวังจะวิ่งออกไปที่ด้านหลังของเหอเหมียวด้วยเท้าเปล่าแต่แล้วเหอเหมียวเองก็ได้ยินเสียงที่ดังอยู่ข้างหลัง ซึ่งมันก็สายไปเสียแล้ว เพียงแต่ว่าที่ด้านนอกตอนนี้ ก็มีสองพี่น้องตระกูลหลี่ ที่กำลังรีบวิ่งตามคนไปให้ทันถ้าหากจับคนได้ ก็จะได้เงิน!“พวกแก รีบจับตัวยัยนั้นมาเร็วเข้า!” เหอเหมียวที่ถูกตบและกระทืบด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอก็รีบหยิบรองเท้าส้นสูงคู่นั้นขึ้นมาก่อนจะกระแทกไปที่พื้น “นังนี่! กล้ามาตีฉัน หลังจากนี้ฉันจะให้แกมาคุก
