างรุนแรง โดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดเลยแม้แต่น้อยหลี่เหวินตกตะลึงอยู่ที่ด้านข้าง ก่อนจะรีบไปข้างหน้า เพื่อขอร้อง ขอความเมตตาจากจิ่งเป่ยเฉิน “อย่าต่อยพี่ใหญ่ผมเลย คุณหนูเหอช่วยพวกเราหน่อยเถอะ”เหอเหมียวไหนเลยจะกล้าช่วยเหลือ เธอสั่นเทาไปทั่วทั้งตัว คิดอยากจะออกจากที่แห่งนี้ให้ไวที่สุด ถ้าหากคนๆนี้จับจ้องไปที่ตัวเธอละก็ เธอได้ตายแน่ๆ!“หยุดซะ!”จิ่งเป่ยเฉินปล่อยหลี่ฮ่าวที่เกือบถูกทำร้ายจนตาย และรีบเดินมาขวางทางเหอเหมียว แววตาของเขากลับจับจ้องด้วยความโมโห และพูดขึ้น “เป็นเธอที่ส่งคนมาจับตัวอันอีหานยังงั้นเหรอ?”เหอเหมียวรีบเอามือปิดบังไปที่ใบหน้า และส่ายหัวอย่างสุดชีวิต “ไม่ใช่ฉันนะไม่ใช่ฉัน เรื่องพวกนี้เป็นพวกเขาทำเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันเลย”“คุณหนูเหอ เรื่องพวกนี้มันผิดจรรยาบรรณนี่ ผมกับพี่ใหญ่ล้วนฟังคำสั่งคุณทั้งนั้น คุณสั่งให้ผมจับตัวผู้หญิงคนนี้มา ตอนนี้คุณกลับมาบอกไม่เกี่ยวข้องอีกยังงั้นเหรอ!” หลี่เหวินยืนขึ้นพยุงตัวหลี่ฮ่าวที่ตอนนี้จมูกบวมไปทั่วทั้งหน้าจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ผู้หญิงอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเม้มริมฝีปาก และพูดขึ้น “ขอดูหน้าหน่อยซิ”อันโหรวดึงแขนเสื้อของเธอออก ก่อนจะไอแค่กแค่ก และพูดอย่างไม่เป็นทางการไป “ประธานจิ่ง ไม่ต้องเห็นหน้าหรอก เธอคือเหอเหมียว ชู้ลับของโอวหยางลี่”“อันอีหาน ยัยสารเลว นี่เธอ….”เหอเหมียวโกรธแทบคลั่ง เอามือปิดหน้าอีกครั้งนึง อันอีหานตอนแรกที่ตกหลุมพรางของเธอ ตอน
