ักลมหายใจจนเกือบตาย“คุณหนูเหอ จับตัวยัยนี่ได้แล้ว ยัยนี่มันแสบเสียจริงๆ” หลี่ฮ่าวลุกขึ้นมาครึ่งตัว ก่อนจะเอามือและเท้าจะกดทับไปที่ตัวของอันโหรว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “หลี่เหวิน เอาเชือกมามัดซะ ครั้งนี้ยัยนี่มันเล่นซะ ตูเหนื่อยแทบแย่”ไม่ว่าเขาจะเรียกใครก็ไม่มีใครตอบ หลี่ฮ่าวอยากจะหันหัวไปดูทิศทางว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆคอเขาก็ถูกชกด้วยกำปั้นที่ใหญ่ขนาดเท่าก้อนหินหนึ่งก้อน มันกระแทกเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว“ปล่อยเธอซะ!” จิ่งเป่ยเฉินกัดฟัน ดวงตาของเขานั้นแดงฉาด เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวเมื่อตอนที่เขาลงมาจากรถ และกำลังเดินหาไปมาอยู่นั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอันอีหาน ด้วยความงุนงงเขาก็เริ่มที่จะมองหา เมื่อเห็นฉากแบบนี้เข้าที่ว่า เขาก็พลันโกรธขึ้นจนเรียกได้ว่าไม่อาจระงับความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ได้อีกต่อไปอันโหรวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอก็รีบลุกขึ้นมา ก่อนจะกุมมือไปที่หน้าอกของเธอ และไอออกมาอย่างรุนแรง เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉิน ในหัวก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าควรทำยังตัวยังไง“ปะ…ประธานจิ่ง!” อันโหรวเอ่ยเสียงที่แหบแห้ง ก่อนที่เธอจะเรียกชื่อของเขา แต่ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนท่าทีและคำพูดโดยทันทีจิ่งเป่ยเฉินตอนนี้กำลังบีบไปที่คอของหลี่ฮ่าว ด้วยมือซ้ายของตน เส้นเลือดสีเขียวฟ้าปูดโปนขึ้นมาตรงมือซ้าย ส่วนมือขวาของเขาก็ชกไปที่หน้าของหลี่ฮ่าวอย่
