หลายจุด จิ่งเป่ยเฉินตอนนี้ตัวของเขานั้นเผยให้เห็นไอเย็นชาที่แผ่ไปทั่วทั่วทั้งร่าง ร่างกายของเขาดูเกร็งไปหมดทุกชิ้นส่วน มุ่งตรงรถมาอีกหนึ่งร้อยเมตรก็เข้าสู่เขตชานเมืองตะวันตกแล้ว
ที่นี่เคยเป็นโรงงานถลุงเหล็กมาก่อน มีหลากหลายโรงงานที่เคยเปิดเป็นโรงงานถลุงเหล็ก แต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงของสังคมส่งผลให้โรงงานพวกนี้ต้องปิดตัวลงเมื่อนานมาแล้ว และตอนนี้ก็เหลือแต่ความว่างเปล่าที่ถูกทิ้งรกร้างเอาไว้
จิ่งเป่ยเฉินชะลอความเร็วลง เนื่องจากที่แห่งนี้มีพืชหญ้าที่เติบโตจนถึงขนาดเรียกว่า ป่าดงดิบขนาดเล็ก และมันเองก็ไม่ใช่พื้นคอนกรีต เลยไม่อาจที่จะขับรถสวนเข้าไปได้
เมื่อลดกระจกรถลง จิ่งเป่ยเฉินก็มองไปแต่ละแห่ง ก็พบว่าที่แห่งนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่เลยแม้แต่น้อย แน่นอนเลยทำให้ส่วนนี้ของฉีเซิ่งเทียนไม่อาจตรวจสอบเข้ามาได้ในเขตชานเมืองตะวันตก
อีกทางด้านหนึ่ง หลี่ฮ่าวกับหลี่เหวินตามหาคนอย่างไม่หยุดหย่อน เหอเหมียวเองก็ช่วยพวกเขาตามหา เธอทนไม่ได้กับการที่ต้องมาเจ็บปวดอย่างรุนแรง ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอนั้นก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลอาบไปทั่วทั้งตัว แต่เธอก็ไม่ได้สนใจพวกมันเท่าไหร่นัก ก่อนจะเดินไปยังห้องที่ดูทรุดโทรมแห่งหนึ่ง
ห้องที่เธอกำลังเข้าไป มันตรงกับจุดที่อันโหรวกำลังซ่อนตัวอยู่พอดี
“ให้ตายสิยัยแก่นั้น ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกัน!” เหอเหมียวกัดฟันแน่น ในใจเริ่มรู้สึกโมโห “ฉันไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงที่มาล่อล
