วงพี่โอวหยางแบบนี้ไปได้ง่ายๆหรอกนะ!”
โอวหยางลี่ตั้งแต่ตอนที่จบจากงานเต้นรำ เขาแทบไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่น้อย แทบไม่เกิดการพูดคุย เรียกได้ว่าเย็นชาขึ้นด้วยซ้ำ ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นเพราะอันอีหานคนเดียว
ถ้าหากเธอไม่มอบบทเรียนให้กับอันอีหานแล้วละก็ ในไม่ช้าสักวันนึงอันอีหานจะต้องขโมยโอวหยางลี่ไปจากเธอแน่ๆ และแน่นอนเธอยอมไม่ให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น
“อันอีหาน โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้…..” เหอเหมียวกรีดร้องเสียงแหลมดังไปทั่ว
อันโหรวที่กำลังซ่อนตัวอยู่ที่มุมซอก ตัวเองเริ่มที่จะกำมือแน่นขึ้น ทั้งตัวเกิดความประหม่าไปทั่ว หัวใจของเธอเต้นตึกตักด้วยความอย่างเร็วมือและเท้าของเธอเอง ตอนนี้ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆที่ไหลออกมา
หากเธอถูกจับได้อีกละก็ เธอจะต้องถูกทรมานอย่างแน่นอน
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอเองก็รู้สึกตึงเครียด ก่อนจะฝืนดิ้นรนอย่างอดทน
เหอเหมียวตอนนี้ได้เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆ อันโหรวเองก็เริ่มกลั้นลมหายใจ ก่อนจะขดร่างกายของตัวเองให้เล็กลงเล็กน้อย และเฝ้ามองจากทิศทางตรงกันข้ามอย่างระมัดระวัง
“ยัยแก่ ออกมาซะ ฉันไม่จับแกหรอกน่า!” เหอเหมียวจงใจพูดเช่นนี้ เพื่อหลอกล่อให้อันโหรวออกมา
เธอคิดว่าหากทำเช่นนี้มันคงหลอกล่อคนให้ออกมาได้ แต่ว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นมันแค่การละเล่นที่เด็กโง่ๆคนนึงจะยอมเชื่อเท่านั้นเอง
…………..ตอนที่ 82 ปล่อยเธอซะ!ห้องที่รกร้างค่อย ๆ ว่างเปล่า เหอเหมียวเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ
