ฉินหัวใจกลับเต้นรัวๆ ดวงตาที่เผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก “อันอีหาน ครั้งสุดท้ายตอนที่พูดกับเธอนั้น อันอีหานอยู่ที่ไหนกัน?”หลินจื่อเซี๋ยวแน่นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยออกไป “น่าจะอยู่ในบริษัทจิ่งระยะร้อยเมตรไม่ไกลนี่แน่นอนค่ะ”จิ่งเป่ยเฉินเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดออกไปอย่างเป็นระเบียบแบบแผนว่า “ไปที่ห้องกล้องวงจรปิดของบริษัท และส่งข้อมูลทุกอย่างไปยังเมลล์ของผม รีบลงมือเถอะ”จิตใจของหลินจือเซี๋ยวในที่สุดก็สงบลงขึ้น จิ่งเป่ยเฉินทำให้เธอรู้ว่ามีคนคอยซัพพอร์ตอยู่เบื้องหลัง ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องกล้องวงจรปิดด้วยท่าทีที่รวดเร็วจิ่งเป่ยเฉินขับรถออกมาจากชั้นใต้ดิน ค่อยๆมองหาเส้นทางที่หลินจื่อเซี๋ยวคาดการณ์เอาไว้อย่างช้าๆ ในที่สุดหลังจากขับไปได้สักระยะห้าสิบเมตร เขาก็พบโทรศัพท์มือถือของอันโหรวที่ทำตกไปมันกระแทกตกสู่พื้นและแตกออกมาหลายส่วน ทั้งยังเหมือนกับถูกรถทับไปเสียแล้วอีกด้วย…เมื่อกลับไปยังรถ ไม่นานเขาก็ได้รับไฟล์วิดีโอจากหลินจือเซี๋ยว มันเป็นวิดีโอที่ถูกบันทึกไว้เป็นฉากๆ ภายในนั้นมีภาพของอันโหรวที่ถูกจับด้วยยาอีเธอร์ก่อนจะถูกลากให้เข้าไปในรถตู้น่าเสียดายที่การถ่ายภาพป้ายทะเบียนรถนั้นกลับไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก“สมควรตายนัก!” จิ่งเป่ยเฉินเผยสีหน้าที่เย็นชามากขึ้น เขาถอดเนคไทของเขาออกมา และล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะโทรออกไปหาเพื่อนสนิทขอ
