งเขา “เซิ่งเทียน ตรวจสอบป้ายทะเบียนนี้ให้ฉันที ขอเวลาห้านาที ฉันจะต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของรถคันนี้ให้ได้!”“ห้านาที นายคิดว่าตาของฉันมันเป็นอิเล็กทรอนิกส์ยังงั้นเหรอ? ตูทำไม่ได้หรอกนะโว้ย!”ฉีเซิ่งเทียนเผยอารมณ์ที่ไม่พอใจก่อนจะโกรธขึ้น ตอนแรกเขาก็มีความสุขอยู่กับบ้านดีๆอยู่หรอก แต่ไม่นานคิดไม่ถึงเลยว่าลูกพี่ใหญ่จะมาสั่งงานแบบนี้เข้าอีกแล้วจิ่งเป่ยเฉินขบฟันแน่นขึ้น “ฉันบอกให้นายแค่ห้านาที ถ้าตรวจสอบไม่พบก็เตรียมตัวโยกตัวเองไปแอฟริกาได้เลย!”“มีอะไรเกิดขึ้นกันเนี่ย? นี่….” ฉีเซิ่งเทียนเริ่มรู้สึกแปลกๆ หัวใจกลับพลันเต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว พอคิดจะเอ่ยถาม สายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไปเสียแล้ว เขาเตรียมลุกขึ้นจากเตียง และหยิบโน้ตบุ้คขึ้นมาทำงานโดยทันทีจิ่งเป่ยเฉินเอนหลังพิงไปที่เก้าอี้ในรถ ก่อนจะเริ่มขมวดคิ้วขึ้นอย่างหงุดหงิด จู่ๆก็มีคนหาญกล้าคิดท้าทายอยู่ใต้จมูกของเขา ทั้งยังจับคนไปแบบนี้มันช่างหาญกล้าเสียจริงๆมือของเขาสัมผัสไปที่หัวใจของตัวเองเบาๆ หัวใจของเขานั้นมันกลับเต้นรุนแรงมากขึ้น ความรู้สึกที่วูบวาบเช่นนี้ มันช่างคล้ายกับเมื่อตอนไม่พบโหรวโหรวเมื่อห้าปีก่อนเลย มันเหมือนกันมากทั้งยังแย่กว่าเสียอีก……โรงงานร้างในชานเมืองตะวันตกมือและเท้าของอันโหรว ตอนนี้ถูกมัดไปด้วยเชือกแน่นๆ ปากของเธอก็ถูกผ้าอุดเอาไว้ มีชายสองคนลากเธอออกจารถก่อนจะอุ้มมาไว้ที่โรงงานแห่งนี้“พี่ใหญ่ ตอนนี้พวกเราจะทำ
