ยังไงดี?” ชายผิวคล้ำที่มีชื่อว่าหลี่เหวินใบหน้าดูอ่อนเยาว์มากนัก กำลังเดินตามพี่ชายของตนที่ชื่อหลี่ฮ่าว พวกเขาจับอันโหรวเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่อยู่ทางด้านซ้ายก่อนที่จะลังเลเล็กน้อยหลี่ฮ่าวมีหนวดเคราใหญ่โต ร่างกายสูงดูกำยำ ซึ่งแตกต่างกว่าหลี่เหวินที่เป็นน้องชายของตนอย่างสิ้นเชิงเขามองไปที่ผู้หญิงที่อยู่บนพื้น ก่อนจะตบไปที่ไหล่ของน้องชายตัวเองเบาๆ “รอนายจ้างของเรามาก่อน อย่าพึ่งรีบร้อนไป”……….ตอนที่ 80 เบื้องหลังคนพวกนี้คือ………หลี่เหวินเพิ่งจะเหยียบย้ำมาเส้นทางนี้ แต่ไหนแต่ไรจึงหดไหล่ด้วยความหวาดกลัวและไม่พูดอะไรมาก ก่อนจะตามพี่ชายไปนั่งสูบบุหรี่ที่พื้นทีละมวนหลังจากที่ถูกป้ายยาอีเทอร์แล้ว อันโหรวก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพียงแต่ว่าเธอยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างเต็มที่ กลับจะค่อย ๆ ขยับข้อมือทีละเล็กทีละน้อย และพยายามลืมตาขึ้นมา ก่อนกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ด้วยท่าทีที่ระวังตัวที่นี่ดูเหมือนจะเป็นโรงงานร้าง มีชายสองคนยืนอยู่ตรงด้านหน้า หนึ่งชายตัวสูงอีกคนผอมแห้ง ดู ๆ ไปแล้วไม่ว่ายังไง เธอคงไม่มีโอกาสที่จะสู้เอาตัวรอดได้แน่ตอนนี้หัวใจของเธอกลับเต้นรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ บังคับให้ตัวเองสงบจิตใจลงเธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงถูกลักพาตัวแบบนี้ได้ หากที่คิดอยู่ในใจก็มีหลายคนที่ไม่ค่อยชอบตัวของเธออยู่ หนึ่งคนก็มีฉิวซี อีกคนก็น่าจะเป็นลูซี่แฟนสาวลับ ๆ ของจิ่งเป่ยเฉินฉิวซีอยู่บริษัทเดียวกัน
