งออกของบริษัทจิ่งนะ เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านพร้อมกับเธอ”……ทันทีที่เธอกลับมายังแผนกวางแผน ฉิวซีก็เห็นอันโหรวอีกครั้ง ก่อนจะทำท่าเยาะเย้ยเล็กๆและพูดขึ้น “อันอีหาน เธอนี่ฝีมือไม่เลวจริงๆนะ จะลาไปหนึ่งวันก็ไม่ยอมบอกหัวหน้าทีม หรือว่าไม่คิดจะเห็นหัวฉันเลยยังงั้นเหรอ?”ดูเหมือนว่าคงไม่ง่ายเลยกับการที่มีเธอที่คอยจับผิด เธอทนไม่ได้ก่อนจะเหน็บแหนมออกไปน้ำเสียงที่คมชัดปนการเสียดสี อันโหรวเองก็ขมวดคิ้วขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไรขึ้นเพราะตัวของเธอนั้นไม่อยากจะเสียพลังงานไปกับคนที่ไม่จำเป็นเช่นนี้ทุกคนต่างก็ทำท่าไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย หัวหน้าทีมกับอันอีหานมักจะมีการต่อสู้กันอย่างลับๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรกับแผนกวางแผน คงได้แต่หวังว่าพวกที่คิดร้ายพวกนั้นจะไม่ส่งผลกระทบกับพวกเขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้วฉิวซียิ่งโกรธมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอเองนั้นถูกเมินเฉย ฉิวซีจึงตะโกนเรียกอันโหรว แต่แล้วเสียงของอันโหรวที่เอ่ยออกมาทำเอาเธอแทบจะกระอัก…“เมื่อเช้าฉันบอกกับระธานจิ่งไปแล้ว หรือว่าคุณมีปัญหายังงั้นเหรอค่ะ?”“นี่เธอ…” นิ้วของฉิวซีพลันสั่นไปทั่วทั้งตัว เธอโกรธตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้าอันโหรวเดินตรงกลับไปยังที่นั่งของตน ก่อนจะเริ่มวางแผนเกี่ยวกับการโฆษณา เหอเฉ่าที่ยังคงเป็นนักศึกษาอยู่เช่นนี้ จะให้เขาออกมาทำเรื่องเกี่ยวกับโฆษณาพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสิ่งที่ยากที่สุดก็คือจะทำยังไงให้เธอแสดงฝีมือออ
