ะอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เผยใบหน้าที่สงบนิ่ง ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินออกไปข้างนอก ขณะที่มือจับลูกบิดประตู จู่ๆก็หยุดชะงักลงไปสักพักหนึ่ง เหมือนกับว่าเธอนั้นครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นเธอก็เปิดประตูออกไปโดยไม่ลังเลแต่อย่างใดดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินที่ดูเย็นยะเยือก จุดขมับทั้งสองข้างตอนนี้ก็กลับเต้นรัวๆมากขึ้น……เมื่อเห็นอันโหรวเดินออกจากห้องทำงานของประธานไป หลินจือเซี๋ยวก็ได้รีบเข้ามาทักทาย ก่อนจะดึงมือเธอ และพบว่ามือของเธอนั้นเย็นเฉียบ “ฉันทำเรื่องลาให้เธอไปแล้ว ทำไมยังมาทำงานอีกล่ะ?”อันโหรวยิ้มด้วยท่าทางที่ไร้เดียงสาและพูดขึ้น “ก็ทำเรื่องให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนเข้าโรงเรียนอนุบาลได้แล้ว อยู่บ้านเองก็ไม่รู้จะทำอะไร มันก็น่าเบื่อไปหน่อย เลยมาทำงานน่ะ”“คนบ้างานแท้ๆเลยเธอเนี่ย อยู่บ้านพักผ่อนเสียหน่อยก็ได้” หลินจื่อเซี๋ยวอดไม่ได้ที่จะบ่นกับอันโหรวก่อนจะเอามือไปจิ้มที่หน้าผากของเธอ ถ้าหากเธอสามารถพักผ่อนได้หนึ่งวัน หลุดพ้นจากเงื้อมมือของมหาราชาปีศาจแบบนี้ได้ เธอคงต้องไปกราบไหว้คุกเข่าขอบคุณสวรรค์แล้วล่ะอันโหรวยิ้มบางๆและตบไปที่มือของหลินจื่อเซี๋ยว “ฉันเป็นคนบ้างาน เพราะงั้นเธอไม่ต้องพูดหรอก ฉันยังมีเรื่องต้องทำอยู่ เดี๋ยวฉิวซีจะพบความผิดของฉันได้อีก”หลินจื่อเซี๋ยวพยักหน้า ก่อนจะเหลือบมองไปยังนาฬิกา ดวงตาก็พลันสว่างขึ้น “ฉันยังมีเวลาครึ่งชั่วโมงก่อนจะเลิกงาน เลิกงานแล้วไปรอฉันที่ประตูทา
