ผอ.หลี่ที่ดูจริงจังและแน่วแน่ เห็นทีคงได้เจรจากับกลุ่มโอวหยางไปนานแล้วใช่ไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินค่อยๆเดินก้าเข้ามา ก่อนจะดันประตูออกจนทำให้หลี่เฉิงถอยหลังกลับไปอยู่ที่ที่เดิม
“ประธานจิ่ง คุณกลับมาแล้วเหรอคะ!” หลินจือเซี๋ยวเผยสีหน้าแววตาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อครู่หลี่เฉิงคิดอยากจะออกไป ซึ่งเธอเองก็ตื่นตระหนกพอสมควร ตอนนี้ประธานจิ่งกลับมาแล้ว แน่นอนครั้งนี้เรื่องทุกอย่างคงจัดการได้ง่ายมากขึ้น
ฉีเซิ่งเทียนก็โล่งอกไม่ใช่น้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปตบที่ไหล่ของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
ท่าทางและอารมณ์ของจิ่งเป่ยเฉินนั้นช่างดูโอ่อ่า เขานั่งไขว้ห้างโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะเผยดวงตาสีดำสนิท เอ่ยออกไปว่า “หลี่เฉิง เป็นคนที่เจ้าเล่ห์เสียจริงๆนะ ก่อนหน้านี้มีการพูดคุยกับสกุลจิ่งเรื่องเจรจาธุรกิจ แต่แล้วพอเจอกลุ่มโอวหยางยื่นข้อเสนอไปหน่อย ผู้อำนวยการหลี่ก็คิดจะตุกติกกับผมและสกุลจิ่งด้วยอย่างงั้นเหรอ?”
หลี่เฉิงกำกระเป๋าเอกสารไว้ในมือจนแน่น ก่อนจะแสดงท่าทีที่ไม่สบายใจ “ประธานจิ่ง ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร แต่สกุลจิ่งไม่เคยทำการค้าหยกมาก่อน ในฐานะที่ผมเป็นถึงผู้อำนวยการเก่าของสกุลเห่อ ตามหลักแล้วก็ไม่ควรยกสกุลเห่อให้กับสกุลจิ่งโดยง่ายถึงเพียงนั้น”
จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วด้วยท่าทีที่ชั่วร้าย นัยต์ตาสีดำของเขากลับดูเย็นชามากขึ้น “อ่อ งั้นเหรอ?”
ความกดด
