ื่อว่า ฉันนั้นไม่ได้ฟังผิดไปอย่างแน่นอน”
น้ำเสียงและรอยยิ้มของเธอที่ถูกฝังลึกในใจของเขา มีหรือจะฟังผิดพลาดได้?
เสียงที่อ่อนหวานราวกับกระดิ่ง ยังคงดังกึกก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา
ถังซั่วสูบบุหรี่เฮือกสุดท้าย ก่อนจะเอนตัวลงบนเบาะรถด้วยท่าทีที่เกียจคร้าน และเอ่ยขึ้น “ในร้าน KFC คนตั้งเยอะตั้งแยะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายได้ยินเสียงใคร ผู้หญิงคนนั้นที่หายไปเมื่อห้าปีก่อน บางทีนายอาจจะจำน้ำเสียงของเธอผิดไปก็ได้”
เมื่อเขาพูดจบ ก็วางมือไปที่บ่าของจิ่งเป่ยเฉินและตบมันเบาๆ “อย่าทรมานตัวเองอีกเลย ลืมผู้หญิงคนนั้นเถอะ พวกเราพี่น้องกัน ไม่มีใครคาดหวังให้นายใช้ชีวิตที่จมอยู่กับอดีตหรอกนะ”
จิ่งเป่ยเฉินกำพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแน่น ก่อนจะหลับตาลง เผยให้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดทรมาน
ห้าปีสำหรับการตามหา หาปีที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับรอคอย มันทรมานมากจนเกินพอแล้ว
ตอนนี้เขาเองก็อยากจะลืมอันโหรวไปซะ อยากจะเลิกตามเธอเหมือนกัน แต่ว่าจะทำยังไงได้ล่ะ?
ห้วงคะนึงหา มันลุ่มลึกจนชนิดที่เรียกว่า เวลานี้มีแต่ทรมานตัวเอง
“นายลงจากรถไปเถอะ ฉันจะกลับไปยังบริษัท” จิ่งเป่ยเฉินเผยแววตาที่เย็นชาและพูดด้วยเสียงอย่างเรียบๆออกไป “ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ยอมแพ้เรื่องการตามหาโหรวโหรว ฉันจะไม่มีวันลืมเธอแน่นอน”
ถังซั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ แต่จิ่งเป่ยเฉินก็เปิดประตูรถ ผลักเขาลงจากรถ
ถังซั่วที่ตอนนี้ล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น สีหน
