ยงที่แน่นิ่ง ก่อนจะพูดอีกครั้งโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ฉันคิดว่าฉันพูดไปแล้วน่าจะเข้าใจแล้วนะคะ ลูกสาวของคุณเป็นคนขี้โกง เป็นเด็กที่ไม่ซื่อสัตย์ เราจะไม่ขอรับเด็กคนนี้ค่ะ”
ทันทีที่เธอเอ่ยจบ ประตูห้องสำนักงานก็ถูกเปิดออกขึ้น ไม่นานก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้าประตูไปและอุ้มอันหน่วน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไปว่า “ฉันยังไม่ทันพูดอะไรเลย ใครกล้าบอกว่าไม่รับกัน?”
……..ตอนที่ 72 ไม่จำเป็นต้องผัดวันประกันพรุ่งเมื่อห่าวเหล่ยเห็นคนที่เข้ามา สีหน้าของห่าวเหล่ยก็เปลี่ยนไปโดยทันที ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีด ก่อนจะก้าวเดินไปที่ข้างหน้าและทักทายเขาอย่ามนอบน้อม “ท่านประธานถัง ทำไมท่านถึงได้ว่างมาได้ล่ะคะ?”ถัวซั่วในชุดสูทลำลองสีเทาเงิน ริมฝีปากบางๆสีแดงเข้มของเขาเผยอมุมปากขึ้นเล็กน้อย ขณะนี้เขากำลังกอดหน่วนหน่วนและดูคลอเคลียเป็นอย่างมากเมื่ออันโหรวเห็นว่าเป็นถังซั่ว เธอก็รู้สึกสับสนโดยทันที ก่อนจะหันไปอีกทาง และหยิบแว่นกันแดดขึ้นมา และมองไปยังดวงตาของลูกชาย ด้วยท่าทีที่กระวนกระวายมากนักด้วยสายตาของถัวซั่วที่มองไปยังห่าวเหล่ย ไม่นานก็ละสายตา มองตรงไปยังอันโหรว ภายในใจของเขานั้นรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคนนี้มากขึ้นเขามั่นใจได้หลายส่วน ว่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาแล้ว ทำไมถึงต้องรีบร้อนใส่แว่นกันแดดด้วย?“แม่จ๋า หนูไปโรงเรียนเดียวกับพี่ชายไม่ได้เหรอค่ะ” เสียงอันหน่วนดูเศร้าสร้อย ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นแดงก
