่ำ หน้าตาดูน่าสงสารมากนักเธอขี้โกง และเธอไม่ใช่เด็กซื่อสัตย์ คงไม่มีโรงเรียนอนุบาลไหนจะรับเธออีกอันโหรวยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ แต่เมื่อก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เพื่อที่ต้องอุ้มลูกสาวออกจากอ้อมแขนของถังซั่ว ถังซั่วก็เล่นหันหลังให้โดยไม่มีท่าทีคืนเด็กน้อยแต่อย่างใด“คุณค่ะ ช่วยคืนลูกสาวให้ฉันด้วยค่ะ” อันโหรวยืนตัวตรงสีหน้าและแววตาของเธอพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาโดยทันทีโอวหยางลี่ขโมยโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้ถังซั่วยังมาขโมยลูกสาว ครั้งต่อไปคุณชายคนไหนจะมาเอาของๆเธอไปอีกกัน?ถังซั่วมองไปที่อันโหรว ก่อนจะหันมามองที่อันหน่วน เลิกคิ้วขึ้นและถามไปว่า “เธอคนนี้เป็นแม่ของหนูเหรอ?”อันหน่วนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และยืนมือไปหาอันหน่วน ก่อนจะทำท่าเบาๆไปว่า “แม่จ๋า กอดกอด”อันโหรวรู้สึกทุกข์ใจมาก ก่อนจะยืนมือออกไปที่ลูกสาว และพาลูกชายของเธอไปไว้ที่ด้านหลัง และเงยหน้ามองขึ้น เพื่อคุยกับถังซั่ว “คุณมีปัญหาอะไรไม่ทราบเหรอค่ะ”เธอต้องการจากไปโดยเร็ว เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้พบถังซั่วมาหลายปี เขาเองก็ไม่น่าจะรู้จักเธอด้วย แต่เวลาผ่านไปหลายปีเช่นนี้ก็ไม่อาจรับรองการรู้ตัวตนของเธอได้ถังซั่วไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้คิดอยากจะไปโดยทันทีที่เห็นเขากันแน่ เป็นไปได้รึเปล่าที่เสน่ห์ของเขาจะลดลงเธอกำลังก้าวไปข้างหน้า ก่อนที่จะเปิดประตู ไม่ช้าก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง“ลูกๆของคุณ ฉันสามารถช่วยให้เข้าเรียนได้นะ” ถัง
