ะดูกแน่ๆ
เมื่อเธอเอ่ยจบ เธอก็หาวอีกครั้ง ก่อนจะทนไว้ไม่ไหว “เห็นเธอกลับมาแบบปลอดภัยก็ดีแล้ว ฉันขอไปนอนก่อนนะ โหรวโหรวเธอก็นอนเร็วๆล่ะ”
ทำงานระดับหนักขนาดนั้น ทั้งยังต้องมาปะทะคมรมนู้นนี่นั้นจากราชาปีศาจ เธอก็ควรเก็บแรงเอาไว้ ไม่งั้นละก็สู้ไม่ไหวแน่
“อืม เธอรีบไปนอนเถอะ ตาแดงแบบนี้แล้ว ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องพวกนี้อีก ไม่ต้องมารอฉันนะ”
เธอรู้สึกเสียใจแทนหลินจือเซี๋ยว ทุกๆครั้งที่เธอกลับมาบ้าน ต้องเป็นหลินจือเซี๋ยวที่รออยู่ตลอด ที่คอยเปิดไฟเอาไว้ให้
เธอเองก็ยังรู้อีกว่าจือเซี๋ยวกลัวว่าเธอนั้นเมื่อกลับมาบ้านและจะรู้สึกเหงาเหมือนโดดเดี่ยว ดังนั้นทุกครั้งที่กลับดึกก็มักจะรออันโหรวกลับบ้านเสมอ
หลินจือเซี๋ยวยิ้มและโบกมือ ก่อนจะพูดไปด้วยน้ำเสียงที่ง่วงมาก “ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่รอเธอกลับมาปลอดภัย ฉันก็นอนหลับไม่ลงหรอก”
ในเมืองที่ใหญ่โตเช่นนี้ โหรวโหรวมีเพื่อนที่ดีอยู่แค่คนเดียว และเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดในประเทศจีน เธอมักจะดูแลโหรวโหรวเป็นอย่างดี
ความอบอุ่นในใจของอันโหรวนั้นสามารถสัมผัสมันได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนจะผลักให้หลินจือเซี๋ยวเข้าไปนอนหลับในห้อง ก่อนที่เธอจะจัดแจงธุระของตัวเอง
ชุดที่ไม่มีประโยชน์แบบนี้ ถอดมันไว้และแขวนไว้ในตู้ก็พอ เมื่อซักมันเสร็จ โหรวโหรวก็นอนหลับไม่ลง เธอนอนลงอยู่บนเตียง แต่จิตใจนั้นกลับเหม่อลอยนึกถึงภาพจิ่งเป่ยเฉินในสภาพนั้น ทั้งโกรธ ทั้งโมโหยิ้มเยาะอย่างชั่วร
