ังบางๆของเธอนั้นเมื่อส่องอยู่ภายใต้แสงไฟบนถนน มันก็ดูบอบบางและอ่อนแอมากขึ้น
จิ่งเป่ยเฉินเดินขึ้นไปในรถและเฝ้ามองดูเธอเดินกะเผลกไปมาด้วยเท้าเปล่า ต่อหน้าต่อตาของเขา แต่แน่นอนด้วยความดื้อรั้นของเธอ ตัวของเธอเองก็ไม่คิดจะหันกลับมาดูเขาด้วย เขาเลยทุบไปที่พวงมาลัยอย่างแรงก่อนจะเร่งคันเร่งและขับผ่านอันโหรวไปอย่างรวดเร็ว
อันโหรวเดินเท้าเปล่าแทบจะไม่ไหว เธอรู้สึกเจ็บมาก ตอนที่กำลังเดินบนถนนที่มีพื้นยางมะตอย จิ่งเป่ยเฉินเองก็ขับรถผ่านไปเร็วมาก ยามนี้มีแต่สายลมที่ผัดผ่านเธอกระชากไปมาโดยไม่เห็นมีแม้แต่เงา
เธอหยุดหอบลงเล็กน้อย ที่นี้อย่างน้อยก็น่าจะพอเรียกรถออกมาได้บ้างละนะ
………ตอนที่ 68 ทุกสิ่งที่เธอคิดล้วนเป็นเขาถนนซานฮวาบ้านของหลินจือเซี๋ยวเด็กทั้งสองหลับไปนานแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลากว่าห้าทุ่มแล้ว อันหยางตอนแรกก็ว่าจะรอแม่กลับมา แต่แล้วก็ทนไม่ไหว พล่อยหลับไปจนได้หลินจือเซี๋ยวนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นก่อนจะหลับสนิท แต่พยายามฝืนรั้งตัวเองไม่ให้นอนหลับ เพื่อรอให้อันโหรวกลับมาเธอกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนโซฟา เธอไม่อาจฝืนรั้งตัวเธอไหวได้ ไม่ช้าประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้น อันโหรวก็ปรากฎตัวขึ้นมาอย่างสวยสง่างามทำไมต้องบอกว่าสวยน่ะเหรอ นั้นก็เพราะว่าอันโหรวแต่งตัวออกมาสวยมากน่ะสิเว้ยเสียแต่การแต่งหน้าที่ดูน่าเกลียด ซึ่งเรียกได้ว่าถ้าหากไม่มีส่วนนี้ไปก็นับได้ว่าสมบูรณ์แบบ“โหรวโหรว ทำไมวันนี้เธอแต่งตัวสวยจังเลย?”
