อำเภอใจไปเรื่อย และไม่ต้องมายุ่งในเรื่องของคนอื่นด้วย”
การที่เอ่ยพูดจาเช่นนี้อย่างไม่แยแส แน่นอนหนึ่งก็เพื่อหวังจะกำจัดสายสัมพันธ์ของเขาและเธอไปอย่างสิ้นหวัง
จิ่งเป่ยเฉินเองก็ค่อยๆสงบลง ก่อนจะยืนอยู่ตรงข้ามอันโหรว ทั้งสองคนมองหน้ากันชั่วครู่ จนเขาก็เลียริมฝีปากอย่างชั่วร้ายและเอ่ยออกไป “คืนนี้ถ้าหากผมควบคุมตัวเองไม่ได้ เรื่องขิงคุณหลังจากนี้ ผมก็คงไม่ขอยุ่งอีก!”
ค่ำคืนนี้แม้ว่าบรรยากาศจะดีไม่เลว แต่การที่เธอเอ่ยถึงสามีกับลูกๆ มันเลยทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนจะอยากทิ้งเธอไว้คนเดียว แต่เมื่อขับรถไปได้ครึ่งทางก็ต้องกลับมา เพราะว่าเป็นห่วงเธอมากนัก
เมื่อเขารู้ว่าสถานที่จัดงานแห่งนี้เรียกรถไม่ได้ ในใจก็กลับเป็นห่วงเธอมากขึ้น กลัวว่าเธอจะกลับบ้านยังไง แต่เมื่อเห็นฉากนั้นเข้า เขาเองก็…..
ทำไมเขาถึงได้สมควรตายนัก!
อันโหรวกำกระเป๋าในมือไว้แน่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่งเป่ยเฉินที่บอกจะไม่สนใจเธอแล้ว เธอก็กลับหายใจไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง
หากสถานการณ์นี้ยังคงดำเนินการต่อไป แน่นอนว่าคงกลายเป็นสถานการณ์ที่เธอควบคุมไม่ได้อีกแน่นอน เพราะงั้นตอนนี้เหตุการณ์ก็คงชัดเจนพอสมควร นี่นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
“ประธานจิ่ง หวังว่าคุณจะจำคำพูดของคุณไว้ด้วย ลาก่อน!” อันโหรวพูดจบ ก็เดินหันหลังกลับโดยทันที ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงขึ้นมา และเดินออกไปด้วยเท้าเปล่าบนพื้นยางมะตอน
แผ่นหล
