กว่าห้าทุ่มแล้ว อันหยางตอนแรกก็ว่าจะรอแม่กลับมา แต่แล้วก็ทนไม่ไหว พล่อยหลับไปจนได้หลินจือเซี๋ยวนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นก่อนจะหลับสนิท แต่พยายามฝืนรั้งตัวเองไม่ให้นอนหลับ เพื่อรอให้อันโหรวกลับมาเธอกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนโซฟา เธอไม่อาจฝืนรั้งตัวเธอไหวได้ ไม่ช้าประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้น อันโหรวก็ปรากฎตัวขึ้นมาอย่างสวยสง่างามทำไมต้องบอกว่าสวยน่ะเหรอ นั้นก็เพราะว่าอันโหรวแต่งตัวออกมาสวยมากน่ะสิเว้ยเสียแต่การแต่งหน้าที่ดูน่าเกลียด ซึ่งเรียกได้ว่าถ้าหากไม่มีส่วนนี้ไปก็นับได้ว่าสมบูรณ์แบบ“โหรวโหรว ทำไมวันนี้เธอแต่งตัวสวยจังเลย?” หลินจือเซี๋ยวที่กำลังนอนอยู่ดวงตากลับพลันเป็นประกาย และรีบมองไปที่อันโหรวด้วยท่าทีที่ตกตะลึงอันโหรวกุมหน้าผากอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะยื่นมือผลักหลินจือเซี๋ยวไปอย่างเบาๆ และมองไปที่ห้องของเด็กๆ และกระซิบไปว่า “หยางหยางกับหน่วนหน่วนนอนหลับแล้วรึยัง”“หลับไปแล้ว ดึกขนาดนี้แล้วนะ!” หลินจื่อเซี๋ยวอ้าปากหาว ก่อนจะมองไปดูเพื่อนรักของเธอและพูดขึ้น “ค่ำคืนนี้เธอกับประธานจิ่งไปถึงไหนบ้าง ทำไมแต่งตัวสวยขนาดนี้เชียว คงไม่ใช่ว่ากินข้าวดินเนอร์ใต้แสงเทียนอะไรแบบนี้หรอกใช่ไหม ถ้าหากไม่ใช่ละก็ ทำไมไม่กินอะไรนิดๆหน่อยๆสักคืนล่ะ คิกคิก”อันโหรวหัวเราะในลำคอเบาๆ และพูดขึ้น “จือเซี๋ยว เธอก็น่าจะรู้ว่าเจ้านายเธอเป็นคนยังไง ประธานจิ่งพาฉันไปแค่งานเต้นรำเท่านั้น เธอไม่ต้องคิดเยอะหรอก”“เต้นรำ?” หลินจ
