ือเซี๋ยวดวงตาฉายแววสีเขียว “การสัมผัสร่างกาย เต้นรำจำเป็นต้องใช้ท่วงท่าจับมือประสานไปมา……..” เธอพูดไปพร้อมกับจับมือสองข้างอย่างคลุมเครือสองสามครั้งอันโหรวยอมพ่ายแพ้ เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพื่อนรักของตนถึงได้คิดอะไรแบบนี้ออกมา ถึงได้คิดทำท่าเช่นนี้ เธอจึงเอ่ยออกไปว่า “ประธานจิ่ง พาฉันไปงานเต้นรำ แน่นอนไปเพื่อพูดคุยด้านธุรกิจ ในเมื่อสกุลเห่อผู้อำนวยการหลี่อยู่ที่นั้นด้วย ฉันเองก็ต้องพูดคุยเกี่ยวกับฮุบกิจการ”หลินจือเซี๋ยวเบ้ปาก เมื่อรู้ว่าตัวเองผิดหวัง ก่อนจะเอ่ยไปว่า “พวกเธอนี่จริงๆเลยนะ ไปงานเต้นรำเพื่อคุยธุรกิจ การเต้นรำสมควรเป็นประธานจิ่งจริงๆ”อีกอย่าง พูดถึงจุดนี้ อันโหรวก็เริ่มไม่พอใจถ้าหากให้เปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นละก็ กลัวว่าประธานจิ่งคงจะกินจนไม่เหลือกระดูกแน่ๆเมื่อเธอเอ่ยจบ เธอก็หาวอีกครั้ง ก่อนจะทนไว้ไม่ไหว “เห็นเธอกลับมาแบบปลอดภัยก็ดีแล้ว ฉันขอไปนอนก่อนนะ โหรวโหรวเธอก็นอนเร็วๆล่ะ”ทำงานระดับหนักขนาดนั้น ทั้งยังต้องมาปะทะคมรมนู้นนี่นั้นจากราชาปีศาจ เธอก็ควรเก็บแรงเอาไว้ ไม่งั้นละก็สู้ไม่ไหวแน่“อืม เธอรีบไปนอนเถอะ ตาแดงแบบนี้แล้ว ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องพวกนี้อีก ไม่ต้องมารอฉันนะ”เธอรู้สึกเสียใจแทนหลินจือเซี๋ยว ทุกๆครั้งที่เธอกลับมาบ้าน ต้องเป็นหลินจือเซี๋ยวที่รออยู่ตลอด ที่คอยเปิดไฟเอาไว้ให้เธอเองก็ยังรู้อีกว่าจือเซี๋ยวกลัวว่าเธอนั้นเมื่อกลับมาบ้านและจะรู้สึกเหงาเหมือนโดดเดี่ยว
