ดังนั้นทุกครั้งที่กลับดึกก็มักจะรออันโหรวกลับบ้านเสมอหลินจือเซี๋ยวยิ้มและโบกมือ ก่อนจะพูดไปด้วยน้ำเสียงที่ง่วงมาก “ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่รอเธอกลับมาปลอดภัย ฉันก็นอนหลับไม่ลงหรอก”ในเมืองที่ใหญ่โตเช่นนี้ โหรวโหรวมีเพื่อนที่ดีอยู่แค่คนเดียว และเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดในประเทศจีน เธอมักจะดูแลโหรวโหรวเป็นอย่างดีความอบอุ่นในใจของอันโหรวนั้นสามารถสัมผัสมันได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนจะผลักให้หลินจือเซี๋ยวเข้าไปนอนหลับในห้อง ก่อนที่เธอจะจัดแจงธุระของตัวเองชุดที่ไม่มีประโยชน์แบบนี้ ถอดมันไว้และแขวนไว้ในตู้ก็พอ เมื่อซักมันเสร็จ โหรวโหรวก็นอนหลับไม่ลง เธอนอนลงอยู่บนเตียง แต่จิตใจนั้นกลับเหม่อลอยนึกถึงภาพจิ่งเป่ยเฉินในสภาพนั้น ทั้งโกรธ ทั้งโมโหยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย ทั้งเย็นชา ทั้งหยิ่งผยอง เมื่อเขาบอกว่าเขาจะไม่สนใจเธออีกต่อไป……เธอลุกขึ้นมายืน เธอก็นั่งขยี้ผมตัวเองให้ยุ่งอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยทำไมเธอถึงยังคิดถึงเขาแบบนั้น?เธอสนใจยังงั้นเหรอ?อันโหรวเคาะไปที่หัวของตัวเอง เพื่อไล่ความคิดพวกนี้ออกไป ก่อนจะลุกขึ้นมาหยิบสมุดเพื่อเขียนไดอารี่ประจำวันของตน สมุดบันทึกเล่มนี้เธอซื้อมันมาตั้งแต่วันที่เธอท้อง ยามนั้นเธอมีเงินติดตัวอยู่แค่สิบเหรียญ ก็ใช้ห้าเหรียญเพื่อซื้อสมุดหนึ่งเล่มเท่านั้น นั้นคือเล่มนี้นี่เป็นการบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวันแต่ละวัน ตั้งแต่ที่หยางหยางเกิดหน่วนหน่วนก็ถือกำเนิดขึ้น ช่ว
