เล็บของตัวเธอนั้นกำลังจิกและจมเข้าไปตรงเนื้อในมือ เนื่องจากเธอตัวสั่นเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
……
จิ่งเป่ยเฉินเดินไปข้างหน้า เดินไปด้วยท่าทางที่ยากลำบาก และเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
อันโหรวไม่สามารถเดินต่อไปได้ทัน เนื่องจากการแต่งตัวของเธอนั้นไม่สะดวกที่จะเดินเท่าไหร่นัก เธอแค่ยกระโปรงยาวๆ และเดินตามด้านหลังของเขาไป
ในที่สุดเมื่อเธอไปถึงตรงประตูรถ เธอก็เหลือบเห็นรถเบนท์ลีย์ที่แล่นมาด้วยความรวดเร็ว
นี่เขาจงใจยังงั้นสินะ!
“จิ่งเป่ยเฉิน!” อันโหรวโกรธและรู้สึกรำคาญ ก่อนจะกระทืบเท้าไปอย่างขมขื่น
นับตั้งแต่ที่โอวหยางลี่ได้ออกจากสถานที่จัดงาน เมื่อได้เห็นว่าอันโหรวนั้นกำลังยืนอยู่คนเดียว สายลมที่พัดผ่านไปตามเส้นผมของเธอ มันช่างดูให้เหมือนตอนเที่เธอเต้นรำไม่ผิด เขายิ้มออกมา ก่อนจะก้าวเดินออกไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ไม่ช้าก็อยู่ใกล้ๆตัวเธอ
“คุณหนูอัน ที่นี่น่าจะเรียกรถแท็กซี่ไม่ได้ ทำไมประธานจิ่งถึงได้ปล่อยคุณไว้อยู่คนเดียวเช่นนี้ล่ะ?” โอวหยางลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
อันโหรวเหลือบมองตัวเขา ก่อนจะเหลือบมองไปที่เหอเหมียวที่เรียกได้ว่าเธอนั้นปฏิบัติตนเป็นศัตรูอย่างชัดเจน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะโกรธและเอ่ยออกไป “ทำไมคุณชายโอวหยางถึงไม่ได้ดูแลคนรักลับๆของคนให้ดีๆล่ะ ส่วนเรื่องของฉันไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ”
“ใครบอกเธอกันว่าคนรักลับๆ? พี่ชายโอวชอบฉันจะตาย เขาเองก็วางแผนจะแต่งงานกับฉันด้วย!” เหอเหมียวมุ
