่ยปากก่อนจะกระทืบเท้าและมองไปที่โอวหยางลี่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ “พี่โอวหยาง พี่บอกยัยแก่นี่ไปทีสิ ว่าฉันพูดถูกรึไม่ถูก!”
“เหอเหมียว เธออย่าสร้างปัญหา ฉันบอกอะไรเธอไปลืมหมดแล้วเหรอ?” โอวหยางลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รุนแรง พร้อมกับความหงุดหงิดที่ยากจะมองเห็น
ยามแรกเขาคิดว่าเหอเหมียวนั้นเหมือนกับสัตว์เลี้ยงที่ทำตัวดี แต่ตอนนี้กลับพบว่า แม้แต่สัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟังก็ยังโกรธและชอบสร้างปัญหาได้
ซึ่งนั้นเอง ทำให้เขาไม่ชอบ
เหอเหมียวสะดุ้งไปหนึ่งที ก่อนจะหยุดคำพูดลง คืนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองทรมานมากมายนัก เลยไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ
อันโหรวมองไปที่ภาพตรงหน้า ก็รู้สึกอยากจะหัวเราะ สุดท้ายก็ทนไม่ได้หัวเราะออกไป
“คุณหนูอัน พวกเรามีเรื่องเข้าใจผิดก่อนหน้านั้นรึเปล่า?” โอวหยางลี่ได้ยินเสียงหัวเราะของอันโหรว ที่ตอนนี้กำลังหัวเราะหนักมาก จนทนไม่ได้ที่จะถามออกไป “ถ้าหากมี ผมเองก็ต้องขอโทษคุณด้วย หวังว่าหลังจากนี้พวกเราจะเป็นเพื่อนกันได้”
คำพูดเช่นนี้ แน่นอนเรียกได้ว่าเกือบจะสมบูรณ์แบบ
“ไม่ต้องหรอก ไหนเลยจะกล้าเทียบเคียงคุณชายโอวหยางได้” อันโหรวพูดอย่างปรานีและเดินไปรอบๆตัวเขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อหวังจะโทรหาหลินจื่อเซี๋ยว ไม่นานโทรศัพท์ก็ถูกแย่งไป
เธอหันหลังกลับไปดู สีหน้าก็พลันจมดิ่งเล็กน้อย มือถือของเธอในยามนี้ตกไปอยู่ในมือของโอวหยางลี่
“พี่โอวหยาง….” เหอเหมียวเห
