ไรมาก แต่นี่นับว่าเป็นการเต้นที่ทำให้อันโหรวอึดอัดมากที่สุด“เต้นได้ดีนี่หน่า!” จิ่งเป่ยเฉินกล่าวชมอย่างไม่ลังเล ค่ำคืนนี้เขากับอันอีหานทำให้ประหลาดใจอันโหรววางมือทั้งสองข้างไปพันไว้ที่คอของจิ่งเป่ยเฉิน ไม่นาน เธอก็รู้สึกว่ามีมือใหญ่สองข้างมาพันรอบที่เอวเช่นกัน การเต้นรำบอลรูม[1]ค่อยๆขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่มันทำให้ผู้คนรู้สึกคลุมเครือมากจริงๆ เหมือนกับตอนนี้ลมหายใจของเขานั้นร้อนผ่าว พ่นไปที่ข้างหูของเธอ อุณภูมิร้อนๆบนฝ่ามือของเขาค่อยๆสัมผัสไปยังผิวหน้า ผ่านผ่าโปร่งความรู้สึกเหมือนเหล็กทำให้ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย“ทำไมไม่พูดอะไรเหรอ? หือ?” จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกแปลกๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาริมฝีปากของเขาก็เฉียดไปยังปลายหูของเธอส่งผลให้เกิดอาการสั่นเสียงที่เอ่ยจบที่พูดขึ้นอย่างสั่นเล็กน้อยอย่างรุนแรงเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็มองเห็นอันอีหานใบหน้าที่แดงระเรื่อของอันอีหาน สีหน้าของเขาก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยหัวเราะอย่างสุดซึ้งละพูดว่า “เธอเขินยังงั้นเหรอ?” ไม่นานเขาก็ก้มหัวลงอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยริมฝีปากขยับไปใกล้หูเธออีกครั้งและพ่นลมหายใจไปว่า “แบบนี้จะเก้อเขินอยู่อีกไหม”อันโหรวรู้สึกอับอายเล็กน้อย เธออธิบายไม่ถูก กัดริมฝีปากด้านล่างของเธอและทันใดนั้นก็ยื่นมือผลักไปยังจิ่งเป่ยเฉินให้ถอยออกไป และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบราวกับมีดที่ขูดไปมาดัง “ฉึบฉึบ” “ประธานจิ่ง ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ฉัน
