ตอนที่ 61 จับที่แขนของผมไว้
เมื่อนักข่าวหันกลับมา พวกเขาต่างก็ถูกพบเลยว่า จิ่งเป่ยเฉินกับอันโหรวตอนนี้กำลังเดินออกมาเดินพรมแดง และมายืนอยู่ข้างหน้าสถานที่จัดงาน
“จับที่แขนของผมไว้” จิ่งเป่ยเฉินชะงักฝ่าเท้าก่อนจะงอข้อศอกขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายสีดำที่ร้อนแรงออกมา
อันโหรวตกใจหนึ่งเฮือก ก่อนจะเหยียดมือที่คล้ายดั่งใบรากบัวหยกออกมาอย่างสง่างามและวางมันลงไปสอดตรงกับโค้งที่ว่าง พร้อมกับเผยรอยยิ้มใบบนหน้า เพียงแต่ว่า ใบหน้าที่เปรียบดั่งภูเขาน้ำแข็งของจิ่งเป่ยเฉินกลับพลันละลายลงเล็กน้อย ไม่นานเขาก็ยื่นบัตรเชิญไปให้กับผู้ดูแลที่อยู่ด้านข้างประตู เมื่อพวกเขาได้รับเสร็จ ก็รีบไปข้างหน้าและผลักประตูห้องประชุมให้แก่จิ่งเป่ยเฉิน
ทันใดนั้นเอง สายตาของทุกผู้คนก็ล้วนแล้วแต่จับจ้องไปยัง ผู้ที่งดงามและดูน่าทึ่งมากที่สุด
ในหมู่ของพวกเขาแล้ว นอกจากสกุลจิ่งและผู้อำนวยการหลี่ที่กำลังพูดคุยเจรจราด้านความร่วมมือกับโอวหยางลี่
“โหรวโหรว?”
ชายในชุดสูทจงใจแต่งตาให้กับอันโหร่ว ทำให้ดวงตาของเธอนั้นดูสดใสและสว่างมากขึ้น เธอ……คล้ายมากนัก คล้ายกับอันโหรว
โอวหยางลี่ที่กำลังจับมือแก้วไวน์ ก็พลันมือสั่นเล็กน้อย สีหน้าของเขานั้นแทบไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่นัก แต่ก็เดินออกไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ไม่นานก็เกือบจะเข้าใกล้แต่ก็ถูกเหอเหมียวที่อยู่เคียงข้างรั้งเขาเอาไว้
“พี่ชายโอวหยาง คุณเป็นอะไรไปเหรอคะ?” เหอเหมียว
