มา มันก็เหมือนทำให้ผู้คนเยาะเย้ยยังงั้นเหรอ?
ใบหน้าของโอวหยางลี่พลันตึงเครียด ดวงตาสีเข้มของเขาเผยแววตาที่ดูเป็นศัตรู จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เหลือบสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะพาอันโหรวเดินผ่านไป
“พี่โอวหยาง คุณเป็นอะไรไปน่ะ? หนูกลัว…..” เหอเหมียวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยคำพูดนั้นมาเธอก็ไม่มีทางที่จะเข้าใจ ซึ่งสิ่งที่เธอมันเหมือนกับยั่วยุโอวหยางลี่ ไม่ช้าเขาก็ระเบิดอารมร์ออกไป
“ออกไป!”
โอวหยางลี่ยกมือของเธอออก สายตาของเขาหันไปมองเธอก็ดูน่าเบื่อมากนัก
อันโหรวที่ตอนนี้กำลังพูดคุยกับหลี่เฉิง ในมือของเธอมีแก้วไวน์หนึ่งแก้ว เขาเอ่ยพูดกับหลี่เฉิงไปว่า “ผู้อำนวยการหลี่ ฉันเคารพคุณนะ?”
หลี่เฉิงเข้าใจจุดประสงค์ของจิ่งเป่ยเฉินในวันนี้ดี แม้ว่าจะรู้แต่ก็ไม่เอ่ยพูดอะไรมาก ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ของอันโหรวและเอ่ยหัวเราะเสียงดัง “คุณหนูอันมาๆ ดื่มกัน ฉันชอบ!”
“ฉันขอชนให้คุณนะคะ ผู้อำนวยการหลี่” อันโหรวยิ้มและเงยหน้าขึ้น ก่อนจะดื่มไวน์แดงที่อยู่ในแก้วจนหมด
เมื่อดื่มเสร็จ ก็ได้เวลาคุยธุระจริงจังกันเสียที
“หลี่ต่ง คุณเป็นถึงผู้ที่ควบคุมสกุลเห่อ พวกเราสกุลจิ่งอยากจะรับสกุลเห่อเข้ามาอยู่ด้วย คุณน่าจะทราบเรื่องนี้มานานแล้วใช่ไหมค่ะ” อันโหรวเอ่ยขึ้นแบบตรงๆราวกับมีดพร้อมเฉือน ที่ไม่ยอมปล่อยให้ผู้คนล่าถอยแต่อย่างใด
คำพูดที่ดูโหดเหี้ยม แต่ร่างกายกลับเผยความงดงามทางปัญญา
จิ่งเป่ยเฉินจับจ้องไปที่อันอ
